Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/2941 K.2023/1856

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 20.11.2014 tarihli ve 2014/351 Esas, 2014/442 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 14.10.2017 tarihli ve 2015/8999 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın, mağdureyi otobüsün içerisinde makul sürenin çok üzerinde iki, iki buçuk saat arası alı koyduğuna, bu hususun sanık ile mağdurenin annesi arasındaki telefon kayıtları ile ilk görüşme ve son görüşme saatleri karşılaştırıldığında daha net anlaşılacağına, mağdurenin sanığa iftira atmasını gerektirecek bir durumun söz konusu olmadığına, sanığın mağdureye karşı yardım etmek maksadıyla şefkatle yaklaştığı savunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, sanığın böyle bir yardım niyeti olsa dizlerinden değil başından sıvazlaması gerektiğine yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurenin olay tarihinde annesinin yanına gitmek amacı ile sanığın kullanmakta olduğu halk otobüsüne bindiği, sanığın seferden men cezası alması üzerine durakta yolcularını indirdiği, ancak mağdurenin otobüsten inmediği bunun üzerine sanığın mağdurenin yanına gelerek bir süre konuştukları, konuşma sırasında kahkaha atıp mağdurenin her iki elini avucunun içine aldığı, daha sonra sanığın ellerini mağdurenin dizlerinin bulunduğu bacağına koyduğu on, on beş dakika kadar okşar gibi ellerini bu şekilde tuttuğu anlatımıyla sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu dava açıldığı görülmüştür.

Yargılama neticesinde mahkeme tarafından, olay esnasında sanığın kendi telefon hattı ile birden fazla kez mağdurenin annesini araması ve mağdureyi başka bir otobüse bindirerek göndermesi, mağdurun otobüs kartına para yükleyerek annesinin yanına gitmesini sağlaması mağdure beyanlarında sanığın kendisine cinsel içerikli her hangi bir söz söylediğine ilişkin bir beyanı olmaması, sanığın savunması, olayın oluş şekli dikkate alındığında, sanığın mağdureye cinsel amaç güderek suç kastı ile hareket ettiğine ve mağdureyi rızası dışında otobüs içerisinde tuttuğuna dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil ve emareler elde edilemediği gerekçesi ve değerlendirmesiyle sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama neticesinde mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmünün tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre usul ve kanuna uygun bulunduğundan katılan mağdur vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiş, bu sebeple tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 20.11.2014 tarihli ve 2014/351 Esas, 2014/442 Karar sayılı kararına yönelik katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.03.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.