Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/4252 K.2023/1400

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 09.10.2010 tarihli ve 2010/51059 Soruşturma numaralı iddianamesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, altıncı fıkrası ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarıca cezalandırılması istemi ile Asliye Ceza Mahkemesinde kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 3. Çocuk Mahkemesinin, 17.03.2011 tarihli ve 2010/651 Esas, 2011/111 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, altıncı fıkrası ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca dava açıldığı ve iddianamede nitelenen eylem ve uygulanması istenen sevk maddeleri ile ilgili olarak yargılama yapma ve kanıtları değerlendirme görevi Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu anlaşıldığından görevsizlik kararı verilerek dosya Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

3. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.02.2013 tarihli ve 2011/50 Esas, 2013/15 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanun'un 23 üncü maddesi uyarınca Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına, 3 yıl süreyle denetimli serbestlik süresine tabi tutulmasına karar verilmiş ve 06.02.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Sanık denetim süresi içinde 23.12.2015 tarihinde basit yaralama suçunu işlemiş ve Ankara 23. Sulh Ceza Mahkemesinin 15.05.2014 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince 2.240 TL Adli Para Cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sanık ...'nın adli sicil kaydında Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/50 Esas ve 2013/15 Karar sayılı ilamıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği alaşıldığından mahkemesine ihbarda bulunulmuştur.

5. İhbar Üzerine Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.01.2015 tarihli ve 2014/198 Esas, 2015/3 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 51 inci maddesi gereğince hapis cezasının ertelenmesine ve 1 yıl 8 ay süreyle denetime tabi tutulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz İsteği Sanık aleyhine hüküm verildiği, temyiz incelenmesi sonucunda bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuk ... *** ile mağdure aynı okulda ve sınıfta öğrenci oldukları, suça sürüklenen çocuk ... *** mağdureyle anlaşarak birlikte erkekler tuvaletine gittikleri, burada üzerlerindeki kıyafetleri çıkartmadan suça sürüklenen çocuk ...'in mağdurenin cinsel organına ellediği, böylece suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı cinsel istismar suçunu işlediği, mağdurenin bakire olduğu, suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu alındığı, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan usulüne uygun şekilde alınan ruh sağlığı raporunda mağdure de depresif uyum bozukluğunun tespit edildiği,

ruh sağlığını etkileyen ancak ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olmayan bu tablonun iddia edildiği gibi cinsel istismara bağlı ortaya çıkabileceği ancak bu psikiyatrik tablonun yaş farkı fazla olmayan mağdure ve sanığın hile, şiddet veya zorlama olmaksızın erken yaşta cinsel deneyim yaşanmasına bağlı olabileceği gibi olay sonrası gelişen psikososyal stres ve çatışmalar nedeniyle de ortaya çıkabileceğini bildirildiği,

Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı Başkanlığından alınan raporda mağdurenin zihinsel düzeyinin hafif dereceli zihinsel gerilik düzeyinde bulunduğunu, duygu durumu ve davranım bozukluğu ile giden uyum bozukluğu saptandığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mağdure beyanında suça sürüklenen çocuk ... ile anlaşıp beraber erkekler tuvaletine gittiklerini ve orada altındaki giysileri çıkarmadan eliyle cinsel organını ellediğini beyan ettiği ve bu şekilde sübuta eren eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı mahkeme kabulünün hukuka aykırı olduğu ve suçun 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu,

6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının dördüncü cümlesine göre bu suçun failinin çocuk olması halinde soruşturma ve kovuşturmasının şikayete bağlı olduğu, mağdure Büşra'nın on altı yaşında iken 16.10.2012 tarihli, anne- babası olan şikayetçiler Fatma ve Ahmet'in 08.06.2011 tarihli celsede şikayetten vazgeçtikleri anlaşıldığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle mahkeme hükmü hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.01.2015 tarihli ve 2014/198 Esas, 2015/3 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,