Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/4334 K.2023/1481

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edelerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

Emet Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2015 tarihli ve 2014/214 Esas, 2015/3 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ile 62, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle; katılanın beyanlarının çelişkili olduğuna, hayatın olağan akışına uymadığına, sanığın cezalandırılmasına yeter somut bir delil bulunmadığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan mağdurenin *** Meslek Yüksekokulu 1. sınıf öğrencisi olduğu ve olay tarihinde ... **** Otelinde kalmakta olduğu, olay günü otelinin odasına giriş yapacağı esnada aynı otelde kalmakta olan sanığın katılan mağdurenin odasına girdiği ve bu burada katılan mağdureyi cinsel yönden rahatsız ettiği anlaşılmakla sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediğinden bahisle kamu davası açıldığı,

katılan mağdurenin soruşturma ve kovuşturma aşamasında verdiği beyanlarda sanığın zorla odasına girdiğini, kendisi için doğum günü partisi düzenlemek istediğini, kendisine zorla yaklaşarak çok güzel olduğunu söyleyerek öpmeye çalıştığını ve zorla öptüğünü, sanığın elinden kaçarak kurtulduğunu beyan etmiş, sanık ise katılan mağdurenin odasına girmediğini ve iddia olunan eylemleri gerçekleştirmediğini beyan ederek üzerine atılı suçu işlemediğini savunmuştur.

Dosya kapsamındaki taraf ve tanık beyanları, katılan mağdurenin kayıt altına aldığı telefon ses kayıtları uyarınca sanığın katılan mağdurenin odasına zorla girdiği ve rızası dışında cinsel eylemlerde bulunduğu kabul edilerek hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddasinin birinci fıkrasında hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun'la yapılan düzenlemeler sonrası öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla iddianame kapsamına göre sarkıntılık düzeyini aşan eylemlerle ilgili davaya bakma, delilleri değerlendirme ve suç vasfının tayini ile buna göre lehe kanunu belirleme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek 5235 sayılı Kanun'un 12 ve 5271 sayılı Kanun'un 4 üncü maddeleri gereğince görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Emet Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2015 tarihli ve 2014/214 Esas, 2015/3 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,