Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5174 K.2023/527

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çayırlı Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27.03.2014 tarih ve 2014/19 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası ile 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca Çınarlı Asliye Ceza Mahkemesinde kamu davası açılmıştır.

2. Çayırlı Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2014 tarihli ve 2014/8 Esas, 2014/20 Karar sayılı kararı ile sanık hakkındaki eylemlerin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçunu oluşturması ihtimaline binaen 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci ve beşinci fıkraları ile 43 ve 53 üncü maddeleri maddeleri uyarınca görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Erzincan 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.02.2015 tarihli 2014/239 Esas ve 2015/38 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca mahkumiyetine ve hak yoksunluklarına hükmedilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii; sanığın suça konu eylemi gerçekleştirdiği sabit olmadığı halde aleyhine hüküm kurulduğunu, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığını, bu nedenlerle kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesi; "Sanık ...'ın katılan ...'nin ev sahibi olduğu, daha sonra sanığa ait evden taşındıkları, sanığın 2013 yılı Aralık ayı içerisinde katılanın işletmiş olduğu Çayırlı Merkezinde bulunan züccaciye dükkanına gittiği ve ...'ye bakarak kendi cinsel organını okşamaya başladığı, akabinde işyerinden ayrıldığı, yine daha sonraki günlerde de katılanın işyerine giderek katılanın elini okşadığı, 2014 yılı Ocak ayında sanığın katılana ait mağazaya gelerek kar maskesini aldığı, akşam saatlerinde ise duvarın dibinde beklediği, katılanın çocukları ile birlikte yürüdüğü sırada yanına gelerek göğüslerini ellediği, akabinde uzaklaştığı, katılanın sanıktan şikayetçi olduğu, yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Olayı hukuki açıdan değerlendirecek olursak, cinsel saldırı ve cinsel taciz suçlarından cezalandırılması ile Çayırlı Asliye Ceza Mahkemesine dava açıldığı, Çayırlı Asliye Ceza Mahkemesince de mağdurun ruh sağlığını bozacak şekilde olduğu gerekçesi ile dosya Mahkememize gönderilmiş, 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesi değişikliğe uğramış, 5237 sayılı Kanun 102 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi cinsel saldırı, ikinci cümlesi ise sarkıntılık düzeyinde kalan cinsel saldırı suçunu düzenlemiştir.

Somut olayda sanığın katılanın işletmiş olduğu işyerine girerek elini okşadığı ve sonraki günlerde ise yüzünde kar maskeli şekilde katılanın göğüslerini ellediği, eylemin sarkıntılık düzeyinde kalan cinsel istismar suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, değişiklikten sonraki 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci ve ikinci cümlesi uyarınca cezalandırılması yoluna gidilmiş, eylemi birden fazla gerçekleştirdiği anlaşılmakla 5237 sayılı Kanun'un 43 ncü maddesi uyarınca artırıma gidilmiş,

sanığın fiilden sonraki davranışları ve duruşmadaki hali dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca indirim uygulanmıştır.

Sanığın mağdureye bakarak kendi cinsel organını okşamak sureti ile cinsel taciz suçunu işlediği anlaşılmakla eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması yoluna gidilmiş, sanığın fiilden sonra ve yargılama sırasında göstermiş olduğu pişmanlık dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca indirim uygulanmıştır.

LEHE VE ALEYHE YASA DEĞERLENDİRİLMESİ

Sanığın 6545 sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 5237 sayılı Kanun 102 nci maddesi birinci fıkrası uyarınca suçun işleniş şekli, yer ve zamanı dikkate alınarak 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Eylem sonucu mağdurun ruh sağlığı bozulduğu anlaşılmakla 5237 sayılı Kanun 102 nci maddesi beşinci fıkrası uyarınca sanığın 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi değişik tarihlerde birden fazla gerçekleştirdiği anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca cezasından 1/4 oranında artırım yapılarak 10 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın filden sonra ve yargılama aşamasında göstermiş olduğu pişmanlık dikkate alınarak 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verileceği,

Değişiklikten sonraki yasa maddesi ile sarkıntılık düzeyinde kalması halinde 5237 sayılı Kanun'un 102 maddesi birinci fıkrası ikinci cümlesi uyarınca cezalandırılması yoluna gidilmiş, ayrıca ruh sağlığını düzenleyen Kanun maddesinin de kaldırıldığı anlaşılmakla, sonraki Kanun maddesinin sanık lehine olduğu anlaşılmakla aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçeleriyle sanık hakkında mahkumiyet kararı vermiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz isteği reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Erzincan 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2015 tarihli ve 2014/239 Esas, 2015/38 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,