Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5306 K.2023/366

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 05.12.2014 tarih, 2014/23430 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2015 gün ve 2014/815 Esas, 2015/72 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 07.03.2018 tarihli ve 2015/145346 sayılı Tebliğnamesi ile onama görüşlü olarak Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Süre tutum dilekçesiyle temyiz edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılanının merdiven basamaklarında çözülen ayakkabı bağını bağlamak için merdivenlerde kenara çekildiği ve eğildiği sırada sanığın arkadan beline sarılarak sağ eliyle cinsel organını sıkarak cinsel tacizde bulunduğu iddiasıyla açılan kamu davasında, sanık suçlamaları kabul etmemiş, yapılan yargılama neticesinde ilk derece mahkemesi sanığın suçlamayı kabul etmediği ve olay günü metro merdivenlerinden yukarı çıkış yaparken kalabalığın da etkisi ile katılana istem dışı olarak çarptığını ve kasıtlı olarak taciz de bulunmadığını beyan ettiği, kamera kayıt görüntülerinin incelenmesinde olay anına ilişkin bir kayıt olmadığı,

ancak sanığın iddia ettiği gibi sıkışıklık yaratacak kabalalık insan topluluğunun da seyretmediği, olayın tarafsız görgü tanığının bulunmadığı, ancak sanık ile katılan arasında önceye dayalı olarak tanışıklık ve husumet iddiasında bulunmadığı, katılanın tanımadığı birisine bu şekilde suç isnadında bulunmasının hayatın olağan akışı ile bağdaşmayacağı, kaldı ki sanığın katılana teması yönünde bir inkârının bulunmadığı, sadece istem dışı bir çarpmanın olduğunu savunduğu, katılanın ise, sanığın bacaklarının arasından elini uzatıp poposunu sıktığı ve havaya kaldırdığı yönünde, şikâyette bulunduğu,

katılan anlatımının oluş ve dosya delilleri ile bağdaştığı ve samimi olduğu, sanık savunmalarının ise suçtan kurtulmaya yönelik beyanlar olarak kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

Oluşa uygun kabule göre sanığın ayakkabısını bağlamak üzere eğilmiş katılanın bacak arasından elini içeriye sokup, cinsel organını ve kalçasını kavrayacak şekilde sıkıp kalçasını yukarı kaldırması şeklindeki eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması neticesinde fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2015 tarihli ve 2014/815 Esas, 2015/72 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği Tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,