Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5739 K.2023/5092

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Körfez Cumhuriyet Başsavcılığının 17.07.2014 tarihli ve 2014/1111 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında cinsel taciz suçundan dava açılmıştır.

2. Körfez 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.03.2015 tarihli ve 2014/387 Esas, 2015/215 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği Ceza verilmesinin hakkaniyete aykırı olduğuna, iftira atarak suç isnat ettiklerine, mağdure ifadesi ve kamera kayıtları ile hüküm tesis edilmesinin kanunlara aykırı olduğuna, mağdurenin babasının para karşılığında şikayetten vazgeçeceklerini söylediğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dosya kapsamından, 05.06.2014 tarihinde mağdure ...'nin okul çıkışında evine doğru gittiği esnada mağdurenin tersi yönünde aracıyla ilerleyen sanığın mağdurenin yanına durduğu, "Arabaya gelsene" dediği, mağdurenin gelmeyeceğini söyleyip yoluna devam ettiği, sanığın araç ile geri geri gelerek "Yanlış anlama kötü bir niyetim yok" dediği, mağdurenin bir şey söylemeden devam ettiği, sanığın araç ile geri geri gelmeye devam edip cüzdanını çıkararak "Sana bir şey soracağım bak benim 50 TL param var, gel seni gezdireyim" dediği,

mağdurenin yoluna devam ettiği, ancak sanığın tekrar mağdurenin yanına gelerek "Sana adres soracağım" demesi üzrine mağdurenin koşmaya başladığı, sanığın yoldan dönerek peşinden gelmeye devam ettiği, mağdurenin polis merkezine girerek durumu anlattığı ve sonra evine giderek babasına anlatıp şikayetçi oldukları, 06.06.2014 tarihli Araştırma, CD inceleme ve Tespit Tutanağına göre; olay yerini gösterir kameralara ait görüntülerin tespitinde sanığın aracıyla mağdurenin yanında durduğu,

kız çocuğunun aracın içine bakıp devam ettiği, sonra aracın yaklaşık 20 metre geri geri kız çocuğunu takip ettiği, sonra yanında durduğu ve kız çocuğu ile aralarında kısa bir konuşma geçtiğinin tespit edildiğinin kabulüyle Mahkemece sanığın mağdureye para ile gezmeyi teklif etmesi ve arabaya binmesini sağlamak için takip etmesi eyleminin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gerekçesiyle mahkumiyete karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın suç tarihinde okuldan eve giden mağdurenin yanına gelerek "Arabaya gelsene, yanlış anlama kötü bir niyetim yok, sana birşey soracam bak benim 50 TL param var gel seni gezdireyim, gel sana adres soracağım" diyerek kamera kayıtlarından da anlaşılacağı üzere mağdureyi takip etmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin herhangi bir temas içermediği ve sanığın cinsel taciz içerikli herhangi bir söz veya eylemi ile cinsel tatmin amacıyla hareket ettiğine dair bir delil bulunmadığı anlaşılmış olup, devamlılık ve ısrar içeren katılanı takip eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 123 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabule göre de sanık hakkında uygulama yapılırken 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin gösterilmesi yerine aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Körfez 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.03.2015 tarihli ve 2014/387 Esas, 2015/215 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, değişik gerekçeyle Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,