Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5801 K.2023/4902

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akçakoca Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2011 tarihli ve 2010/185 Esas, 2011/84 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında; atılı suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına karar verilmiş ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir.

2. Suça sürüklenen çocuğun Düzce 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2014 tarihli ve 2014/115 Esas, 2014/207 Karar sayılı kararı ile denetim süresi içinde işlediği kasten yaralama suçundan 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince 1.000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Düzce 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2014 tarihli ve 2014/115 Esas, 2014/207 Karar sayılı kararının kesinleşmesi üzerine Akçakoca Asliye Ceza Mahkemesine ihbarda bulunmuş ve Akçakoca Asliye Ceza Mahkemesinin 02.04.2015 tarihli ve 2014/622 Esas, 2015/157 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına, suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

1. Dava dosyası yönünden, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un, "Kanuna muhalefet halleri" başlıklı 308 inci maddesinin yedinci fıkrasında yer verilen; "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır. …, 7 – Hükmün esbabı mucibeyi ihtiva etmemesi, …" Hükmü uyarınca, kararın gerekçeyi ihtiva etmemesi, mutlak bozma nedeni olarak belirlenmiştir.

2. Mahkemece kurulan hükümlerin Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi,

ulaşılan kanaat, suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu sabit görülen fiili ile bunun hukuki nitelendirmesinin yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 18.11.2014 gün ve 830-502 Esas/Karar sayılı ilamında da "Sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı kaldırılarak hükmün açıklanması sırasında 5237 sayılı Kanun'un 230 uncu,

231 inci maddesinin on birinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları uyarınca denetime imkan verecek şekilde ve kesinleştiğinde başka bir kararın varlığını gerektirmeden infaza esas alınabilecek nitelikte bir hüküm kurulmalıdır." hususunun açıkça belirtildiği gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin esası denetlenmemiş ilk karara atıfta bulunularak yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması Anayasanın 141 inci maddesi ve 1412 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Akçakoca Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.04.2015 tarihli ve 2014/622 Esas, 2015/157 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,