Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5870 K.2023/5444

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2015 tarihli ve2014/322 Esas, 2015/127 Karar sayılı kararı ile sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve kişiyi

hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci, dördüncü, beşinci fıkrası ve 35 inci maddesi ile 109 uncu maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları uyarınca açılan davada, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği

Tanık beyanları, taraflar arasında önceye dayalı husumet olması ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suçları işlediğinin sabit olduğunu, tanık Esme’nin katılanın yardım çığlığını duyduğunu ve diğer tanık İsmet’in de sanığı katılanın yanında gördüğünü söylediğini, bu durumda sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın tecavüze yeltendiği ancak katılanın çığlık atması nedeni ile eylemini tamamlayamadığını, bu nedenle mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemesince.

"Köyde sabah saatlerinde herkesin gelip geçmesinin mümkün olduğu yolda sanığın katılanın iddia ettiği gibi bir saldırıda bulunmasının hayatın olağan akışına uygun bir davranış olamayacağı, yine katılanın beyan ettiği gibi kendisine zor kullanılarak dikenlerin içinde yere yatırılması ve elbiseleri rızası dışında zorla çıkarılsa idi bunun maddi delillerinin mutlaka olması gerektiği, ancak katılan tarafından bu şekilde bir maddi delil ortaya konulamadığı, hatta tanık ...'nin beyanında geçtiği şekilde üstünün başının yırtılması halinde yırtılan elbiselerin delil olarak gösterilmesi gerekirken böyle bir delilin dahi gösterilemediği,

olay sonrası katılanın doktorunun alınmamasınında katılanda zor kullanmaya bağlı delil bulunmadığını gösterdiği, yine sanığın ailesi ile katılan arasında miras nedeniyle husumet bulunması nedeniyle aralarında daha öncelerinde sürekli tartışma ve ağız kavgasının olduğu,katılanın bu husumet nedeniyle sanığa iftira atmasının mümkün olduğu,

sanık vekili tarafından dosyaya ibraz edilen ses kaydına ilişkin CD içeriği dinlendiğindede sanık ile katılan arasında geçtiği söylenen ve aksi iddia edilmeyen konuşma sırasında katılanın sanığa iftira attığını açıkça beyan ettiği, dinlenen tanıklardan ...'nin olaya ilişkin bilgisinin bulunmadığı sadece katılan duyduklarını aktardığı, tanık ...'nında sadece katılanın bağırdığını duyduğu ancak tanığın katılanın yanına gitmediği ve bağırmanın nedenin ne olduğunu, ne olup bittiğini görmediği,

katılan ile sanık tarafı arasında sürekli tartışma olması nedeniyle tanık ...'nın duyduğu sözlerin böyle bir tartışma sırasında söylenen sözler olabileceğinden tanığın, katılanın bağırdığını duydum şeklindeki beyanlarının cinsel saldırının varlığını ispat etmeye yeter bir delil olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı,

tüm bu hususlar gözetildiğinde sanığın üzerine atılı cinsel saldırıya teşebbüs ve hürriyeti tahdit suçlarını işlediğine dair sanığın savunmasının aksine her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli delil bulunmadığı kanaatine varılmış ve sanığın üzerine atılı suçlarından ayrı ayrı beraatine karar verilmesi gerekmiştir." şeklinde karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2015 tarihli, 2014/322 Esas, 2015/127 Karar sayılı kararında kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz talepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2015 tarihli ve 2014/322 Esas, 2015/127 Karar sayılı kararı yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,