Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/7056 K.2023/3801

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 16.06.2014 tarihli ve 2014/2201 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs, cinsel saldırı ve cinsel taciz suçlarından cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.05.2015 tarihli ve 2014/141 Esas, 2015/101 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel saldırı suçundan suç tarihinde yürürlükteki haliyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) bendi ile 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, katılanın soyut iddiası dışında başkaca delil bulunmadığına, eylemin sarkıntılık aşamasında kaldığına, tanıkların görgüye dayalı anlatımlarının bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın, sanığın oğlu tanık ... ile 31.07.2009 tarihinde evlenmesi ile tanığın ailesine ait konutta adı geçenlerle birlikte yaşamaya başladığı, evlilik tarihinden beş altı ay sonra kayınbabası olan sanığın, katılan ile ikamette yalnız oldukları vakitlerde adı geçenin göğüs, bel ve kalça kısımlarına rızası hilafına dokunduğu ve son olarak katılanın, sanık ile alışveriş yapıp eve geldikleri gün sanığın, evde yalnız olmalarından istifade ederek çırılçıplak vaziyette iken katılanın odasına girip "Sen beni baştan çıkardın, sen geldikten sonra benim y.ak faaliyete geçti,

çalışmaya başladı" şeklinde sözler sarf edip katılanı öpmek için hamle yapması üzerine katılanın odadan çıkıp mutfak kısmına giderek eline aldığı bıçağı sanığa doğrultarak "Yaklaşırsan seni öldürürüm" demesi ile sanığın eylemine son verdiği, bu hal üzerine katılanın aynı gün içinde durumu kayınvalidesi tanık ...'ye anlatması ile adı geçenin, sanığı ikametten gönderdiği ve tanık tarafından açılan boşanma davası ile tarafların boşandıkları, anılan olaydan sonra katılanın eşi tanık ... ile taşındıkları ancak tanığın 2011 yılında cezaevine girmesi ile katılanın kayınvalidesi tanık ...'nin yanına geri taşındığı,

devam eden süreçte 2013 yılı Eylül ayı içinde sanık ile tanık ...'nin barışması ile sanığın, katılanın da yaşadığı eve geri dönüp katılanın göğüs ve kalça kısımlarına dokunma şeklindeki eylemlerini devam ettirip telefon ile arayarak cinsel içerikli söylemlerde bulunması üzerine katılanın durumu kolluk kuvvetlerine intikalin gerçekleştiğinin kabulüne dair mahkeme gerekçesinde katılan beyanı, tanık anlatımları,

iletişim kayıtları ve tüm dosya kapsamı itibariyle sanığın atılı eylemleri işlediğinin kabulü ile sanığın çırılçıplak şekilde katılanın gelip cinsel saldırıda bulunma eyleminde sanığın kastının katılan ile cinsel ilişki yaşamak olduğu yönünde irade açıklaması bulunmaması ve katılanın eline bıçak alması ile sanığın eylemine son vermesi karşısında eylemin cinsel saldırı suçunu oluşturduğu ve telefon ile arama eylemlerinin de cinsel saldırı suçunun bir öğesi kapsamında değerlendirilmekle zincirleme şekilde cinsel saldırı suçundan mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış olup, bu kapsamda hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.05.2015 tarihli ve 2014/141 Esas, 2015/101 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair husular yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,