Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/7772 K.2023/5657

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.06.2015 tarihli ve 2015/108 Esas, 2015/225 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Mağdurun sağlıklı ve doğru beyanda bulunup bulunmadığının anlaşılması için Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek ayrıntılı raporunun alınmasına ayrıca dosyada mağdurun çelişkili beyanları dışında somut başkaca hiçbir delilin bulunmadığına ve sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan mağdurun hafif düzeyde mental retardasyon hastası olduğu ve algılamasının yeterince gelişmemiş olduğu, dedesiyle tartıştığı için evi terk eden mağdur ile sanığın geceleyin geç saatlerde caminin önünde tanıştıkları ve sanığın, mağdura cinsel ilişkiye girme teklifinde bulunduğu, mağdurun kabul etmemesi üzerine camide birlikte uyumayı teklif ettiği ve uyudukları, sanığın, mağdur uyurken onun uyumasından istifade ederek mağdurun pantolonunu ve kilodunu çıkarıp cinsel organını mağdurun poposuna sürttüğü esnada mağdurun uyandığı ve sanığı itekleyip kaçtığı, açık olan fırına gidip polislerden yardım istediği anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği kabul edilmiştir.

Sanık mahkemedeki savunmasında; üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini, mağdur ile camide kalmadığını ve iddia olunan fiilleri işlemediğini iddia etmiş ise de, sanığın savcılıkta müdafii huzurunda vermiş olduğu ifadesinde mağdur ile camide konuştuklarını, mağdur uyuyunca camiden çıktığı şeklinde ifade verdiği ve aşamalarda çelişkiye düştüğü, olayın sıcağı ile savcılıkta vermiş olduğu ifadesine itibar edildiği, ayrıca aralarında sanığa iftira atmasını gerektirir herhangi bir husumet bulunmayan mağdurun olaya ilişkin oluşa uygun düşen anlatımları nazara alındığında sanık savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik inkar amaçlı olduğu değerlendirilmiş ve itibar edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın savunması, mağdurun babasının, mağdurun beyanlarının istikrarlı olmadığına ve oğlunun yalan söyleme ihtimalinin bulunduğuna dair ifadesi, mağdurun olay nedeniyle sanığın parmağını ısırdığına ilişkin beyanının, olaydan sonra alınan sanığın doktor raporuyla doğrulanmamış olması ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, mağdurun başka delille desteklenmeyen soyut beyanları dışında sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.06.2015 tarihli ve 2015/108 Esas, 2015/225 Karar kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,