Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/7956 K.2023/5766

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 26.08.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2015 tarihli ve 2014/202 Esas, 2015/150 Karar sayılı kararı ile sanığın reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 73 üncü maddesi ile 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca süresinde şikayet bulunmadığından düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Sanığa atılı suçun çocuğun nitelikli cinsel istismar suçu olduğu ve suçun sübut bulduğu, sanığın eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilip şikayet yokluğundan düşme kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin Kabulü Toplanan deliller, taraf beyanları, mağdure hakkında heyetçe yapılan fiziki durumuna ilişkin gözlem nazara alındığında, sanığın mağdurenin on beş yaşından büyük olduğu konusunda 5271 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında kaçınılmaz bir hataya düştüğü bu nedenle eylemin 5271 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrası kapsamında kalan reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturması gerektiği kabul edilerek, suçunda takibinin şikayete bağlı olduğu, mağdurenin de sanıktan şikayetçi olmadığı anlaşıldığından 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.05.2015 tarihli ve 2014/202 Esas, 2015/150 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,