Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/8003 K.2024/2408

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü :

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY OLGULAR

1. KDZ. Ereğli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2015 tarihli ve 2014/150 Esas, 2015/346 Karar sayılı kararı ile; dahiliye uzmanı olarak görev yapan sanığın ilk suç tarihinde muayene sırasında katılanın göğüslerini avuçladığı, sonraki suç tarihinde yine muayene sırasında kendi bacağını katılanın iki bacağının arasına sıkıştırdığı, katılanın elini sıkı bir şekilde tuttuğu, iç çamaşırının içinden elini sokarak göğüs uçlarına dokunduğu,

arkasına geçtiği, belinden sarılarak katılanı kendisine doğru çektiği, katılanın sırtında sanığın dudaklarını ve çenesini hissettiği şeklinde kabul edilen olayda cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 17.01.2019 tarihli ve 14-2015/294523 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Tanıkların halen aynı hastanede çalışmaları nedeniyle etki altında kaldıklarını, katılanın beyanı dışında delil bulunmadığını, suç duyurusunun katılanın hastane yönetimince aranmasından sonra gerçekleştiğini, kamera kayıtlarının istenmediğini ve sanığın birlikte çalıştığı diğer kişilerin dinlenmediğini beyanla kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak ;

a.

Zonguldak Ereğli Devlet Hastanesinde doktor olarak çalışan sanığın olay günü muayene ettiği sırada cinsel saldırıda bulunduğu, katılan üzerinde kamu görevinden kaynaklanan nüfuzunun olmadığı, zira sanığın nüfuzunun bulunduğunun kabulü için görevinin katılan üzerinde güç ve otorite oluşturması, bu otoritenin katılanın direncini kırması ve bu nedenle çekinerek karşı koyamamasının gerektiği, bunun gerçekleşmesi için de sanığın görevinin katılan yönünden zorunlu ve icbar edici nitelik taşımasının zaruri olduğu,

dolayısıyla sadece görevinin sağladığı kolaylıktan faydalanarak eylemin gerçekleştirilmesi halinde nüfuzun kötüye kullanıldığının kabulünün mümkün olmadığı, esasen 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendi gereğince yapılacak artırımın kamu görevinin, vesayet veya hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuzun kötüye kullanılması haline münhasır olup, dosya içeriğine göre katılan üzerinde nüfuzu bulunmayan sanık hakkında tayin olunan cezanın 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca artırılması hukuka aykırı bulunmuştur.

b. Mahkemenin kabulüne göre; karar başlığında cinsel saldırı olması gereken suç adının basit cinsel saldırı, 13.02.2013, 27.02.2013 olması gereken suç tarihinin ise 27.02.2013 olarak yazılması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebeplerine göre Tebliğnamedeki onama görüşüne iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, KDZ. Ereğli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2015 tarihli ve 2014/150 Esas, 2015/346 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden; hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,