Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/8215 K.2024/5298

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanıklar hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve tehdit suçlarını işledikleri iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanıkların atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdureler Vekillerinin Temyiz İstekleri

Özetle eksik incelemeyle karar verildiğine, katılan mağdurelerin psikolojisinin etkilendiğine, usul ve kanuna aykırı kararın bozulması isteğine ilişkindir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Özetle katılan mağdurelerin soruşturma ve Asliye Ceza Mahkemesindeki beyanları ile teşhislerine itibar edilerek sanıkların atılı suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiğine, kararın bozulması isteğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli, savunma, katılan mağdureler ve tanıkların aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış ve temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR