Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/8247 K.2024/964

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası, 35 inci maddesi, aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası, 43 üncü

maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2015/49 Esas, 2015/167 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Katılan mağdur ile sanık arasında önceye dayalı husumet olmamasına rağmen katılan mağdurun samimi beyanına ve Adlî Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu raporuna itibar edilmeyerek beraat kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi

Katılan mağdurun ifadesi ile ruh sağlığı raporu nazara alındığında sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna, katılan mağdurun ruhsal durumuna dikkat edilmesi gerektiğine, raporla katılan mağdurun olayla ilgili konuşmaları esnasında anksiyetesinin arttığı ve ağlamaklı olduğu tespitinin yapıldığına, dosya kapsamında alınan ruh sağlığı raporları dikkate alınıp ruh sağlığı etkilenen katılan mağdurun olayı unutmuş olması ve tam hatırlayamamasının olağan kabul edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Katılan mağdurun aşamalardaki özde tutarlı ifadeleri, duruşma ifadesine iştirak eden psikoloğun katılan mağdurun olay sonrası psikiyatrik yardım alması ve ilaç kullanması nedeniyle unutkanlık yaşadığı, bu nedenle sorulara net cevap vermediğini ve tarih, zaman ve yer konusunda açıklık getiremediğini gözlemlediğini beyan etmesi, olayın üzerinden bir yıl geçtikten sonra Adlî Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu tarafından yapılan ruh sağlığı muayenesinde; katılan mağdurun ruh sağlığının bozulmadığı belirtilmiş ise de, olay nedeniyle ruh sağlığını etkileyecek şekilde hafif anksiyete belirtileri gösterdiği değerlendirmesinin yapılması,

katılan mağdurun son istismar eyleminin gerçekleştiği günün sabahında babasını arayıp istismarı anlatması üzerine babasının da sanığa telefon ederek katılan mağduru sıkıştırdığını öğrendiğini söylediği, sanığın da seyir halindeyken otobüsü kenara park edip kaçtığı şeklindeki iddianın sanık tarafından doğrulanması ve tüm dosya kapsamı karşısında,

sanığın şoför olarak çalıştığı otobüste muavinlik yapan katılan mağdura karşı hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanarak bir suç işleme kararının icrası kapsamında üç farklı günde çocuğun cinsel istismarı suçu kapsamında kalan fiziksel temas içeren eylemleri gerçekleştirdiği ve sanığın eylemleri nedeniyle katılan mağdurun ruh sağlığının da bozulmadığı gözetilerek suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 58 inci, 61 inci maddeleri ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarla ilgili 5237 sayılı Kanun'un 102 nci, 105 inci maddelerinde değişiklikler yapılması karşısında,

aynı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi nazara alınıp, lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenecek lehe Kanun'a göre mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2015/49 Esas, 2015/167 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan mağdur vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

...