Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/8325 K.2023/4676

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.06.2015 tarihli ve 2015/86 Esas, 2015/167 Karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan açılan davada, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili süre tutum dilekçesi ile kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesi tarafından, "Ceza yargılamasında mahkumiyet kararı verilebilmesi için atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin hiç bir duraksamaya yer vermeyecek şekilde hukuka uygun elde edilen kanıtlarla kesin olarak kanıtlanması gerektiği zira ceza adaletinde olasılıklara ve varsayımlara göre karar verilemeyeceği aksine düşüncenin İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 6 ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 36. maddesinde yazılı adil yargılama ilkelerine aykırı olacağı bu hukuki gerçekler ve ceza hukukunun şüpheden sanık yararlanır evrensel ilkesi dikkate alındığında.

Sanığın zorla katılanla cinsel ilişkiye girdiğine dair mahkumiyeti yönünde savunmanın aksine her türlü kuşkudan uzak somut ve kesin kanıt bulunmadığı, katılanın öğretmen olması, suç tarihinde yetişkin olan ve mahkememizce tanık olarak dinlenen kardeşi ... ***'un evde olması, olayın katılanın beyanına göre 5 gün tekrarlanması, olayın Kasım 2013'te olması, şikayetinin ise Şubat 2014'te olması, olaydan sonra katılanın kendisine para vermesi ve sanığın, katılanın rızası ile cinsel ilişkiye girdiklerine dair savunması,

tanıkların beyanı ve hayatın olağan akışı nazara alındığında, sanığın savunmasına itibar edilmesi gerektiği, bu itibarla sanığın yüklenen suçu işlediği sabit olmadığından sanığın atılı suçtan beraatine" şeklinde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve süresi, sanığın aşamalardaki savunmaları, katılanın, aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.06.2015 tarihli ve 2015/86 Esas, 2015/167 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,