Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/8458 K.2024/4226

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Sanıkların nitelikli cinsel saldırı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri iddiası ile sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'un (5237 sayılı Kanun) 102/2, 43/1, 35, 53/1, 109/2, 109/3-b, 109/5, 43/1; sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 102/2, 35, 39/1 53/1, 109/2, 109/3-b, 109/5, 39/1, 53/1 maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Gebze 1.

Ağır Ceza Mahkemesinin 07.07.2015 tarihli, 2014/44 Esas, 2015/279 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanıklar hakkında nitelikli cinsel saldırı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz İsteği Eksik inceleme ile karar verildiğine, delillerin takdirinde hata yapıldığına, sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve süresi, aldırılan rapor içerikleri, sanıkların aşamalardaki savunması, katılanın aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR