Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9304 K.2024/2900

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.03.2015 tarihli, 2015/32 Esas, 2015/351 Karar sayılı kararı ile, sanığın yolda yürüdüğü esnada mağdureye yaklaşarak eliyle mağdurenin kalçasına dokunması şeklinde gerçekleştirdiği eylem nedeniyle sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği Mağdure ile yolda çarpıştıklarına, herhangi bir kastının olmadığına, hakkında atılı suçtan beraat hükmü kurulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Mahkemece kabul edilen olayda; 08.04.2014 tarihli sağlık kurulu raporuna göre %45 görme engelli bulunan sanığın, mağdurenin arkasından kalçasına dokunması şeklinde gerçekleşen eylemlerinde cinsel saikle hareket ettiğine dair mağdurenin soyut beyanından başka her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.03.2015 tarihli ve 2015/32 Esas, 2015/351 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,