Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9457 K.2024/4657

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan davanın yapılan yargılaması sonunda Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2015 tarihli ve 2015/276 Esas, 2015/347 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Mağdurenin beyanlarının çelişkili olmadığı gibi, arkadaşları Nurdan ve Yasemin’in beyanları ile de doğrulandığını, ayrıca alınan raporda mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun bildirildiğini, Mahkemenin bu rapordan bahsetmediğini, olaydan sonra sanık öğretmenin dersaneden ayrıldığını mağdurenin müdüre söylediğini, ancak Mahkemenin savcılığa 3 ay sonra olayın intikalini gerekçe gösterdiğini beyanla sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve süresi, sanığın aşamalardaki savunması, katılan mağdurenin aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR