Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9480 K.2023/7311

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi.

Hükmedilen ceza miktarına göre duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddiyle, duruşmasız yapılan değerlendirmede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.10.2015 tarihli ve 2015/90 Esas, 2015/301 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 53 ve 58 nci maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde mağdurun evlerinin bulunduğu cadde üzerinde yürüdüğü sırada sanık ile karşılaştığı, sanığın kendisine hitaben "Telefonumda bir numarayı silemiyorum bana yardımcı olur musun" diyerek mağduru evine davet ettiği, teklifi reddeden mağdurun, sanığın ısrarı üzerine eve gitmeyi kabul ettiği, sanığın mağdura cinsel ilişki görüntülerinin yer aldığı porno CD'yi açarak izlettirdiği, ayrıca mağdurun cinsel organını okşayarak kendisi ile cinsel ilişkiye girmesini teklif ettiği, mağdurun da bu teklifi kabul ederek cinsel organını sanığın anüsüne sokmak suretiyle ilişkiye girdiği, bu olaydan sonra mağdurun olay mahallinden ayrıldığı,

bu haliyle sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı eyleminin sübut bulduğu, her ne kadar sanık tarafından atılı suçlama kabul edilmeyerek, mağdura yönelik cinsel istismar eyleminde bulunmadığı yönünde savunmada bulunulmuş ise de, yapılan yargılama, toplanan deliller, kollukça tanzim olunan tutanak, sanığın savunmaları, mağdur beyanı, bilirkişi raporu, canlı teşhis tutanağı ve mağdurun sanığa iftirada bulunmak için bir sebebinin de bulunmaması hususları dikkate alınarak,

sanığın üzerine atılı eylemi gerçekleştirdiği sonuç ve kanaatine varılıp sanığın bu eylem nedeniyle kendisini alacağı cezadan kurtarmaya matuf bulunan savunmalarına itibar edilmeyerek sanık hakkında mahkumiyet kararı verildiği, temel ceza belirlenirken sanığın kastının yoğunluğu, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, mağdura yönelik eylemlerini kendi evinde icra ederek mağdurun direncini kırması nedenleriyle alt sınırdan uzaklaşıldığı,

sanığın eylemden dolayı pişman olduğuna dair somut emarelerin tespit edilememesi ve sanığa takdiri indirimin uygulanması halinde, sanığın geleceği üzerinde olumlu etki yaratacağına ilişkin Mahkemede kanaatin oluşmaması nedenleriyle sanık hakkında takdiri indirim nedenlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.10.2015 tarihli ve 2015/90 Esas, 2015/301 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,