Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9533 K.2023/643

Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.09.2015 tarihli, 2015/413 Esas, 2015/377 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

11.01.2011 tarih ve 6099 sayılı Kanunla değişik Tebligat Kanunu'nun 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebligatın muhatabın bilinen en son adresine yapılması, bilinen en son adresinin tebligata elverişli olmaması veya tebligat yapılamaması halinde adres kayıt sistemindeki adresine aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edilmesi gerektiği, buna karşılık muhatabın beyan adresi ile mernis adresinin aynı olması durumunda ise öncelikle şerhsiz tebligatın 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre tebliğe çıkarılıp,

bila tebliğ iade edilmesi halinde aynı adrese 21 inci maddenin ikinci fıkrasına istinaden doğrudan şerhli tebliğ yapılması gerektiği nazara alındığında, yokluğunda verilen gerekçeli hükmün katılan ...'nun yargılama aşamasında alınan ifadesinde beyan ettiği adresine ve katılan ... açısından ise öncelikle duruşmada belirttiği adres yerine mernis adresine doğrudan 21 inci maddenin ikinci fıkrasına göre yapıldığı, yapılan tebliğlerin usulsüz olduğu anlaşıldığından, katılan

Betül ile ...'ya gerekçeli kararın usulünce tebliğiyle verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyizi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,