Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9543 K.2023/5412

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,

Katılanlar vekilinin kanunen talep etme hakkı bulunmadığından, vaki duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 22.10.2013 tarihli 2013/35957 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2014 tarihli ve 2013/608 Esas, 2014/163 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin sübutu halinde hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının uygulanma ihtimali bulunduğundan görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.04.2014 tarihli ve 2014/2 Esas, 2014/1 Karar sayılı kararı ile karşı görevsizlik kararı verilmesi üzerine Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 14.10.2014 tarihli ve 2014/8941 Esas, 2014/9687 Karar sayılı kararı ile Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğuna karar verilerek görevsizlik kararı kaldırılmıştır.

4. Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2015 tarihli ve 2014/346 Esas, 2015/153 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar Vekilinin Temyiz Talebi Mağdur, katılan ve tanık ... beyanlarıyla sabit olduğuna göre eylemin sanık tarafından cinsel amaçla gerçekleştirildiğine, eksik incelemeye, usul ve kanuna aykırı kararın bozulması gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince "Mağdurun olay tarihi olan 07.10.2013 tarihinde annesi müşteki ... ile birlikte rahatsızlığı nedeniyle ...

Devlet Hastanesine muayene olmak için gelmiş olup, poliklinik koridorunda beklerken oturduğu sıranın yanında boş olan yere sanığın da oturduğu ve mağdurun yanında bulunan diğer çocukla cep telefonuna ilişkin aralarında çıkan sorundan dolayı sanığın mağdurun başını okşadığı ve elini omzuna koyması şekliyle eylemin gerçekleştiği" şeklindeki olay kabulü ve sanığın mağdurun başını okşaması ve elini omzuna koyup bilahare konuşmasına dayalı olarak her ne kadar mağdur ve katılan tarafından sanığın hareketlerinin cinsel amaçlı olduğu,

mağdurun kalçasının ve poposunun ellenildiği iddia edilmekle beraber soruşturma ve kovuşturma evresinde sanığın ısrarlı bir şekilde savunmasında belirtmiş olduğu şekliyle, mağdura cinsel amaçlı hareketlerinin olmadığı ve cinsel amaçlı cümleler kullanmamış olduğu savunması,

olayın görgü tanığı olarak dinlenen ... in sanığın mağdura yönelik cinsel mahiyette bir hareketini görmediğini, çocuğun başını okşadığını ve sırtına elini koyduğunu gördüğü ve bunun dışında bir yerine dokunduğunu görmediğini belirten beyanı, aynı zamanda ilgili CD dökümanterinden de anlaşılacağı üzere sanığın mağdurun kalçasını ve poposunu ellediğine dair ya da sırtının arkasını ellediğine dair bir görüntünün bulunmaması,

dolayısıyla görüntü kayıtlarının da sanığın savunmasını teyit etmesi nazara alındığında mağdur ve katılanın atfı cürmünden başka sanığın mahkumiyetini gerektirir objektif ve makul delil bulunmadığı gerekçesi ile şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın atılı suçtan beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2015 tarihli ve 2014/346 Esas, 2015/153 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,