Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9712 K.2022/11410

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) adli para cezaları kesin nitelikte olup, sanık hakkında kasten yaralama suçundan doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla kesin olmasından dolayı temyizi mümkün bulunmadığından, sanığın anılan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında zincirleme şekilde cinsel taciz suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Tüm dosya kapsamından, sanığın olay günü mağdure ...'e cinsel organını göstermesinin ardından aracına binmekte olan diğer mağdure Merve'ye de seslenerek kendisine doğru dönmesini sağladıktan sonra ona da cinsel organını gösterdiğinin anlaşılması karşısında, sanığın mağdurelere karşı ayrı ayrı müsnet suçtan cezalandırılması gerekirken zincirleme şekilde cinsel taciz suçundan mahkumiyetine karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.