Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9745 K.2024/3923

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanıklar hakkında nitelikli cinsel saldırı suçunu işledikleri iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102/2, 102/3-a, 43 ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.10.2015 tarihli ve 2015/139 Esas, 2015/372 Karar sayılı kararı ile mevcut deliller değerlendirilerek sanıkların atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Mahkemece eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, katılandaki mevcut zeka geriliğinin hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı yönünde birbiri ile çelişen iki ayrı rapordaki çelişkiler giderilmeden hüküm kurulduğuna, bir kısım tanıkların katılan mağdurenin özel eğitim kurumuna gittiğini sanıkların bildiklerini beyan ettiklerine, bu durumda sanıkların katılan mağduredeki zeka geriliğini bildikleri ve beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı tarafından düzenlenen 02.02.2015 tarihli sağlık kurulu raporunda mağdurede hafif mental retardasyon tespit edildiği belirtilip, ruhsal yönden kendisini savunamayacağı ve mevcut olan mental retardasyonunun başkalarınca anlaşılabileceği bildirilmesine rağmen İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca hazırlanan 10.06.2015 tarihli raporda mağdurede hafif derecede zeka geriliği saptanmakla birlikte olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin bulunduğu,

fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olduğu ve kendisinde mevcut olan zeka geriliğinin hekim olmayanlarca anlaşılamayacağının ifade edilmesi karşısında, mevcut raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 1. Üst Kuruluna sevkiyle suç tarihi itibarıyla herhangi bir akıl hastalığı, akıl zayıflığı veya psikolojik rahatsızlığı bulunup bulunmadığı, şayet varsa bundan dolayı maruz kaldığı fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği, fiile karşı ruhen mukavemete muktedir olup olmadığı,

mevcut rahatsızlığının hekim olmayanlar ile kendisini tanıyanlar veya çevresinde yaşayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı ve beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususlarında yeniden rapor aldırıldıktan sonra toplanacak delillere göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Yukarıda açıklanan nedenle Tebliğnamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesi kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,