Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/11467 K.2025/389

Sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Çarşamba

3. Asliye Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın mağdurenin arkasından yaklaşarak ağzını kapatıp, saçını çekerek mağdureye ses çıkartmamasını söylediği, mağdureyi yere yatırarak boğazını sıktığı ve cinsel organına 3 - 4 saniye dokunduktan sonra olay yerine yakın bulunan fındık tarlasına doğru kolundan tutarak sürüklediği kabul edilerek sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine,

Samsun Bölge Adliye Mahkemesince Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun sıfat yönünden reddi ile diğerlerinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Sanığın eyleminin mağdureye yönelik organ sokmak suretiyle cinsel istismar suçuna teşebbüs niteliğinde olduğu, zira sanığın mağdureye sarkıntılık düzeyinde cinsel istismarda bulunup ona ses çıkarmamasını söyleyip onu fındıklık alana sürüklediği sırada tanığın olay yerine gelmesi üzerine mağdurenin kaçtığı olayda, İlk Derece Mahkemesinin olayı sarkıntılık düzeyinde kalan cinsel istismar olarak kabul ederek sanığın bu suçtan cezalandırılmasına dair kararının kaldırılıp, duruşma icrası suretiyle sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/2,

35. maddeleriyle cezalandırılması yerine yazılı şekilde karar verilmiş olması nedeniyle bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında düzelenen iddianame içeriği ve Mahkemenin kabulüne göre eylemin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu, bu suçu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 103/1. maddesinde 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik sonrası öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla davaya bakma,

delilleri değerlendirme ve suç vasfının tayini ile buna göre lehe kanunu belirleme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek 5235 sayılı Kanun'un 12 ve 5271 sayılı Kanun'un 4. maddeleri gereğince görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması karşısında istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Çarşamba 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi