Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/12228 K.2023/1863

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiş olup, hükmedilen ceza miktarına göre duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddiyle, duruşmasız yapılan değerlendirmede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1- İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli ve 2015/11 Esas, 2016/94 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (d) bendi 43 üncü maddesinin birinci fıkrası 62, 53 üncü maddeleri uyarınca 12 yıl 6 Ay Hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2- İstanbul Anadolu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli ve 2015/11 Esas, 2016/94 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 02.12.2021 tarihli ve 2021/19060 Esas, 2021/9561 Karar sayılı kararı ile (...Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yeniden gösterilen delillere mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak.

Tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın olay tarihinde mağdure üzerinde koruma, bakım ve gözetim yükümlülüğünün bulunmadığı gözetilmeden hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/1. maddesi uyarınca belirlenen temel cezanın aynı Kanunun 103/3-d. maddesi ile artırılması suretiyle sonuç cezanın fazla tayini...) nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3- İstanbul Anadolu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.06.2022 tarihli ve 2022/203 Esas, 2022/265 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi 43 üncü maddesinin birinci fıkrası 62, 53 üncü maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendi hükümlerinin tatbiki gerektiğine ilişkindir . B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Teşditen ceza tayinine, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmaması ve 43 üncü madde uyarınca yapılacak artırımın üst hadden tayin edilmesi gerektiğine ve diğer sebeplere ilişkindir . C. Sanık Müdafiinin Temyiz istemi Sübuta yöneliktir .

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında, farklı tarihlerde, üvey yeğeni olan mağdurenin poposuna ve göğüslerine süreklilik arz eden hareketler ile dokunmak suretiyle teselsülen çocuğun cinsel istismarı suçu işlediğinden mahkumiyet kararı verilmiştir .

IV. GEREKÇE

Bozma ilamına uyularak yürütülen yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR