Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/12673 K.2023/2024

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Uşak 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli, 2015/360 Esas, 2016/99 Karar sayılı kararı ile, sanığın cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği Atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın aracıyla sabah saat 06.00 sıralarında işe gitmek üzere yolda ilerleyen şikayetçinin yanına yaklaşarak "benimle tanışır mısın, sizinle gezmek istiyorum" dediği, şikayetçinin sanığın gitmesini isteyerek yoluna devam ettiği, ancak sanığın aracıyla şikayetçiyi takibe devam ederek "benimle konuşur musun" dediği, şikayetçinin eşini araması üzerine sanığın aracıyla ayrıldığı, sanığın şikayetçiyi cinsel amaçlı olarak taciz ettiği, bu şekilde üzerine atılı cinsel taciz suçunu işlediği,

şikayetçi beyanı, güvenlik kamera görüntüleri, güvenlik kamera görüntüsü ön inceleme tutanağı, teşhis, şikayetçinin müştekinin sanığa iftira atması için bir neden bulunmaması ile sabit olduğu kanaatine varılarak mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mahkemece kabul edilen olayda; sanığın cinsel taciz içerikli herhangi bir söz veya eylemi ile cinsel tatmin amacıyla hareket ettiğine dair bir delil bulunmayıp devamlılık ve ısrar içeren eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 123 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturduğu,

bu bozma nedenine göre de öngörülen cezanın üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkemece mahkumiyet hükmü kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanunun geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas,

2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR