Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/15286 K.2023/375

Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ermenek Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.10.2014 tarihli ve 2014/28 Esas, 2014/38 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 62 nci maddesinin birinci ve 53 üncü maddesinin bir, iki ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ermenek Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.10.2014 tarihli ve 2014/28 Esas, 2014/38 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 16.06.2022 tarihli ve 2021/2244 Esas, 2022/6218 Karar sayılı kararı ile '' İddianame ile esas hakkındaki mütalaada sanığın 5237 sayılı TCK'nın 103/1-b, 35. maddeleri gereğince cezalandırılmasının talep edilmesi karşısında,

TCK'nın 35. maddesinin uygulanmaması ihtimaline binaen 5271 sayılı CMK'nın 226/1. maddesine göre ek savunma hakkı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması neticesinde savunma hakkının kısıtlanması,'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Ermenek Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2022/51 Esas, 2022/46 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 62 nci maddesinin birinci ve 53 üncü maddesinin bir, iki ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiin Temyiz İsteği Çocuğun cinsel istismarı suçunun oluşmadığına, delillerin yanlış değerlendirilerek beraat yerine mahkûmiyet kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık savunması, katılan mağdure ve tanık beyanları ile dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek sanığın zorla götürdüğü mağdureye bağevi içerisinde ''...benimle birlikte ol, seninle evlenmek istiyorum, yoksa seni kaçırırım..." diyerek saldırdığı, gömleğini çıkarttığı, dudaklarından öptüğü, mağdurenin sanığın eyleminin cinsel ilişki boyutuna dönüşmesinden korkarak sanığın elinden kurtulmak için "...tamam, akşam eve gelin, isteyin..." dediği, bu söz üzerine sanığın eylemine son verdiği, bu şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği İlk Derece Mahkemesince kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılan mağdurenin aşamalarda değişemeyen beyanları, tanıkların ilk anlatımlarının mağdureyi doğrulaması, sanığın bağ evine giderken tartışma sırasında mağdureye tokat attığına, bağ evinde mağdurenin kendisiyle birlikte olmak istemediğine dair savunması, olayın intikal şekli ve zamanı ile tüm dosya kapsamı karşısında mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR