Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/7541 K.2022/9198

Sanık ... hakkında fuhuş suçundan bozma üzerine yapılan yargılama sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 12.12.2019 gün ve 2019/482 Esas, 2019/987 Karar sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 17.03.2022 gün ve 2021/12747 Esas, 2022/2465 Karar sayılı ilamı ile kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesi yönündeki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.04.2022 gün ve 14-2020/26782 sayılı itiraznamesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308.

Maddesi gereğince itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü: Deneme süresinde işlenen ve hükmün açıklanmasına esas alınması gereken ilk suçun 26.06.2016 tarihinde işlenen uyuşturucu madde kullanma suçu olduğu, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleştiği tarihin 05.02.2016 tarihi olduğu, bu itibarla durma süresinin 4 ay 21 gün olduğu, ilk mahkumiyet hükmünün 30.05.2011, ikinci mahkumiyet hükmünün ise 12/12/2019 tarihi olduğu ve zamanaşımını kesen iki mahkumiyet hükmü arasında durma süresi de eklendiğinde asli zamanaşımının dolduğu görülmekle.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizin 17.03.2022 gün ve 2021/12747 Esas, 2022/2465 sayılı gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşmesine dair hükmünün 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca KALDIRILMASINA karar verildikten sonra gereği görüşüldü: Oluşa uygun kabule göre sanığın işlediği kabul edilen fuhuş suçunun 5237 sayılı TCK'nın 227/2. maddesinde düzenlenip,

öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık olağan dava zamanaşımına tabi bulunduğu ve zamanaşımı en son kesen 12.12.2019 tarihli mahkumiyet hükmü ile ilk mahkumiyet hükmü arasında durma süresi de eklendiğinde bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,