Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/4805 K.2023/5394

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eskişehir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.11.2012 Tarihli ve 2011/63 Esas, 2012/424 Karar Sayılı kararı ile sanığın; a) Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (d) bentleri, beşinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, beşinci fıkrası,

62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına Karar verilmiştir. 2. Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.11.2012 tarihli ve 2011/63 Esas, 2012/424 Karar sayılı kararının katılan mağdure vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 15.05.2017 tarihli ve 2014/7597 Esas, 2017/2617 Karar sayılı kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde, olayda kullanılan bıçağın nitelikli cinsel saldırı suçunun ağırlatıcı nedenini oluşturması dışında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun işlenmesi sırasında söz konusu bıçağın kullanılmadığı anlaşıldığı halde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini;

beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince hükümden sonra yürürlüğe giren kanun maddeleri nazara alınarak lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi zorunluluğu nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.07.2017 tarihli ve 14-2013/25620 sayılı itiraznamesi ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden verilen kararla sınırlı olmak üzere nitelikli cinsel saldırı suçunu işlemek için kullanılan silahın korkutucu etkisinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından mağdurenin direncini kırmak konusunda işlevsiz kaldığı şeklindeki kabulün çelişkiye neden olduğu,

dolayısıyla 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinin uygulama koşullarının oluştuğu, bu nedenle Yargıtay (Kapatılan) 14.Ceza Dairesinin bozma kararının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden kaldırılarak hükmün onanması gerektiği ileri sürülerek itiraz edilmiştir. 4. Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 11.12.2017 tarihli ve 2017/5667 Esas, 2017/6334 Karar sayılı kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün bozulması yönündeki kararı usul ve kanuna uygun görülüp Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından anılan hükümle ilgili itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan bozma hükmünün aynen muhafazasına karar verilmiştir.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2022 tarihli ve 2018/14-7 Esas, 2022/161 Karar sayılı Kararı ile sanığın katılanı elindeki bıçakla tehdit ederek cinsel davranışlarda bulunduğu aşamaya kadar gerçekleşen kişiyi hürriyetinden yoksun suçuna yönelik eylemlerin, cinsel saldırı suçunun süresi ile sınırlı olması nedeniyle ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmaması,

bu eylemler sonrasında kaçan katılanı yakalayan sanığın onu tehdit ederek yerde sürükleyip içeri götürmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturması ve bu suçun silahla işlenmemesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinin uygulama koşullarının oluştuğu anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine karar verilmiştir.

6. Eskişehir

5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.02.2023 tarihli ve 2023/211 Esas, 2023/35 Karar sayılı kararı ile sanığın; a) Nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (d) bentleri, 35 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, beşinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Eksik incelemeyle karar verildiğine, delillerin takdirinde hataya düşülerek sanığa daha az ceza verildiğine ilişkindir. B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

1. Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Tanıkların bütün olay hakkındaki bilgilerinin sadece mağdurenin söylediklerinden ibaret olduğuna, sanığın olay sonrası iş yerine gelip ne olduğunu anlamaya çalıştığına, sanığın ilk kez gördüğü ve aralarında iş ilişkisi başlayan mağdureye böyle bir yaklaşımda bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, teşdiden ceza verilmesinin yerinde olmadığına ilişkindir.

2. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Mağdurenin rızasıyla iş yerine geldiğine, sanığın onu iş yerinde tutmak istemiş olsa fabrikadan çıkıp komşu iş yerlerine gidemeyeceğine, mağdurenin sanığın olmadığı bir anda iş yerinden ayrıldığına, sanığın herhangi bir sınırlamasının olmadığına, atılı suçun unsurları itibarıyla oluşmadığına, ayrıca 109 uncu maddesinin beşinci fıkrasının uygulama kabiliyetinin bulunmadığına, teşdiden ceza verilmesinin yerinde olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkeme, "...Olay günü 27 yaşında olan katılan ...'un sanığın iş yerinde çalışmaya başladığı, yalnız kaldıkları sırada sanık ...'ın cinsel ilişkiye girmek istediği, katılanın kabul etmemesi üzerine bıçak göstermek suretiyle tehdit ederek yatağa yatırdığı, üzerine çıkarak baskı uyguladığı, bir eliyle katılanın boğazını sıkarak kendi üzerindeki kıyafetleri ve katılanın kıyafetlerini çıkarttığı, katılanın direnerek karşı koyması nedeniyle sanığın cinsel organını katılanın cinsel organına sokamadığı, sanığın katılanın telefonunu elinden aldığı,

katılanın“ nefes alamıyorum, kimseye söylemeyeceğim, bir bardak su getir” şeklinde sözler ile bir süre sanığı oyaladığı, bu şekilde katılanın dışarı kaçmaya çalıştığı sırada sanığın yeniden yakaladığı, "buradan sağ çıkamayacaksın" deyip sürükleyerek içeri götürmeye çalıştığı, ancak katılanın direndiği, mücadele devam ederken yardım çağrısını duyan tanık ... ...' un ve diğer tanıkların mağdurenin yardım çağrısı üzerine olay yerine geldikleri vc mağdureyi kurtardıkları..." şeklindeki kabul ve gerekçesiyle sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

A.

Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,

5237 sayılı Kanun'un Cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında; "...suçun işlendiği yerin iş yeri olması ve suçun işlendiği zaman, suçun işleniş şekli ve önemi, sanığın kastının yoğunluğu, meydana gelen tehlikenin ağırlığı, suç işlemede gösterdiği kararlılık..." şeklindeki dosya kapsamıyla örtüşen gerekçelerle alt sınırdan bir yıl uzaklaşılarak tayin edilen temel cezanın yerinde olduğu anlaşıldığından,

katılan vekili ile sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. B. Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 58, 59, 60 ve 61 inci maddeleri ile 5237 sayılı Kanun'un 102, 103, 104 ve 105 inci maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise,

failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi gözetilerek lehe Kanun'un önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri ayrı ayrı olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi gerekirken kanun maddelerinin alt ve üst sınırlarına nitelikli hal uygulanarak gerekçede karışıklığa neden olacak şekilde teşdit hükümlerinin de uygulandıktan sonra hüküm kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

2. Kabule göre de.

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan dolayı 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (d) bentleri ve 35 inci maddesi gereğince belirlenen 11 yıl 3 ay hapis cezasının suçun sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulması sebebiyle aynı Kanun'un 49 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 102 nci maddesinin beşinci fıkrası gereğince 20 yıla kadar arttırılmasının olanaklı bulunduğu nazara alınarak hakkaniyet gereği bir miktar daha artırım yapılması gerektiği gözetilmeden sanığa verilen cezanın 10 yıldan fazla olduğu gerekçesiyle 102 nci maddesinin beşinci fıkrasının uygulama dışı bırakılması,

hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Eskişehir

5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.02.2023 tarihli ve 2023/211 Esas, 2023/35 Karar sayılı kararında katılan vekili ile sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ile sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, B.