Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/5338 K.2023/7550

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 17.10.2014 tarihli ve 2014/1782 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır. 2. ... Ağır Ceza Mahkemesinin26.02.2015 tarih ve 2014/208 Esas, 2015/40 Karar sayılı kararı ile sanığın reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Dairemizin 04.10.2022 tarihli ve 2021/6771 Esas, 2022/8610 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan hükmün basit yargılama usulü yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma ilamı üzerine ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.02.2023 tarihli ve 2022/573 Esas, 2023/53 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince 2 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hakkında hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

5. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 11.04.2023 tarihli ve 9-2023/37306 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Dairemize gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii; suçun işlendiğini gösterir delil bulunmadığını, sanığın savunması alınmadan karar verilemeyeceğini, savunma hakkının kısıtlandığını, üst sınırdan ceza tayin edilmesinin ve takdiri indirim hükmünün uygulanmamasının yerinde olmadığını, sanık savunmalarının aksine hiçbir durum tespit edilmeden hükmolunan cezadan zincirleme suç hükümleri gereği arttırım yapılmasının yerinde olmadığını, suç şüphesinin mevcut olduğunu ve diğer temyiz sebeplerini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamı üzerine. "Tüm dosya kapsamı ve bütün deliller değerlendirilerek yapılan yargılama neticesinde. Mağdurenin babası ...'in ölümü üzerine mağdurenin annesi ... ...'in sanık ... ile evlendiği, yaklaşık iki yaşından beri mağdurenin üvey babası ile birlikte aynı ikamette oturdukları, sanığın ...

Polis Okulunda kaloriferci olarak görev yaptığı, geceleri çalışıp gündüz saatlerinde ise evde olduğu mağdurenin annesinin gündüzleri evde olmayıp işyerinde çalışması nedeni ile akşam saatlerinde eve geldiği, mağdurun 1995 doğumlu olup 2012 yılı Haziran ayın itibarı ile 15 yaşından büyük olduğu ve sanığın mağdure ile cinsel ilişkiye girdikleri, bu ilişkinin haftada bir olmak üzere gündüz saatlerinde kimsenin evde olmadığı bir sürede sürekli devam ettiği,

mağdurenin 25/09/2012 tarihinde baş dönmesi ve bulantı nedeni ile sanık tarafından hastaneye götürülmesi sonucunda 12 haftalık hamile olduğunun tespit edildiği ve yaşı sebebi ile adli soruşturma başlatıldığı, sanığın telkini ile mağdurun erkek arkadaşı ... ... isimli kişi ile rızası ile cinsel ilişkiye girdiğini beyan ettiği, mağdurenin 10/09/2013 günü doğum yaptığı ve baba adını ... olarak kaydettirdiği, dosyada mevcut Ankara Kriminal Polis Laboratuvarının yazısında çocuğun babasının ... olduğunun tespit edildiği yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamından anlaşılmış, Olayı hukuki açıdan değerlendirecek olursak.

Sanığın nitelikli cins el istismar suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır. Somut olayda mağdurenin iddianemede belirtildiği üzere 2012 yılı Haziran ayı içerisinde sanık ile cinsel ilişkiye girdikleri ve bu ilişkiden sonra haftada bir yada iki olmak üzere cinsel ilişkiye girdikleri, mağdurenin yaşı itibarı ile herhangi bir baskı ve direncinin söz konusu olmadığı,

dolayısı ile Mahkememizce eylem 15 yaşından büyük 18 yaşından küçük mağdur ile rıza ile cinsel ilişki kapsamında değerlendirilmekle, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 104/1.maddesinin 6545 sayılı yasa ile değişiklikten önceki hali uyarınca cezalandırılması yoluna gidilmiş, ceza tayin edilirken suç konusunun önem ve değeri dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini yoluna gidilmiştir.

Sanığın eylemini değişik zamanlarda birden fazla gerçekleştirdiği anlaşılmakla TCK 43/1.maddesi uyarınca artırıma gidilmiş, artırım yapılırken eylem sayısı gözönünde bulundurularak alt sınırdan uzaklaşılmış, lehe ve aleyhe yasa değerlendirilmesi yapılması neticesinde sanığın lehine olan düzenleme tespit edilmiş, bu düzenleme de suç için ön görülen cezanın üst sınırı göz önüne alındığında basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilmiş ve CMK 251/3 maddesi gereğince sanığın cezasından 1/4 oranında indirim yapılmış,

sanığın fiilden sonra ve yargılama sırasındaki davranışları dikkate alınarak TCK 62.maddesi uyarınca indirim uygulanmamıştır. LEHE VE ALEYHE YASA DEĞERLENDİRİLMESİ : Sanığın üzerine atılı Reşit Olmayanla Cinsel İlişki suçunu düzenleyen TCK 104/1.maddesi 6545 sayılı yasa ile değişikliğe uğramış ceza miktarının alt sınırı 2 yıldan 5 yıla çıkartılmıştır.

Somut olayda sanığın eylemini koruması ve gözetimi altında olan ve evlenme yasağı bulunan mağdureye karşı birden çok kez gerçekleştirdiği dikkate alınarak alt hadden uzaklaşılmış olup, görüldüğü üzere değişiklikten önceki yasa maddesinin sanık lehine olduğu değerlendirilmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçeleriyle sanığın reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında bozma ilamı üzerine kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği ve buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda İlk Derece Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR