Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/637 K.2023/3798

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana

5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.10.2022 tarihli ve 2021/401 Esas, 2022/295 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan davada eylemreşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 66 ıncı maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca zaman aşımı nedeniyle kamu davasının düşmesine ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan davada aynı Kanunu'nun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 05.01.2023 tarihli ve 2022/160178 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yargıtay’ın bozma ilamında, mahkemeyi hata hükümleri tartışıldıktan sonra karar vermesi gerektiğini söylemesine rağmen mahkemenin kararında bu hususu açıklığa kavuşturmadan soyut sanık beyanına itibar etme nedenlerini de belirtmeden karar verdiğine, Adli Tıp Kurumu raporuna göre mağdurenin beyanlarına itibar edilmemesi için tıbbi bir neden olmadığının yazıldığına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden de mahkemenin ne şekilde mağdurenin rızasının bulunduğunu açıklamadığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihi itibariyle on beş yaşından küçük olduğu anlaşılan mağdureyle cinsel ilişkiye girdikleri anlaşılan sanık hakkında mağdurenin beyanları kapsamında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu davası açılmış ise de; sanığın tüm aşamalarda mağdurenin yaşının on beşten büyük olduğunu düşünerek bahse konu eylemleri gerçekleştirdiğine dair istikrarlı savunmalarda bulunduğu, mağdurenin bozma kararı öncesinde alınan beyanında tam yaşını bilmediğini beyan ettiği, bozma kararı sonrasında yapılan araştırmada mağdura ulaşılamadığı, yargılamanın sürüncemede kalmaması için mağdurenin dinlenmesinden vazgeçildiği,

tüm dosya kapsamından sanığın eylemlerini cebir veya tehdit kullanarak gerçekleştirdiğine dair dosyada her türlü şüpheden uzak kesin ve somut delil bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın mağdurenin yaşı konusunda hataya düştüğü, 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinden yararlanması gerektiği ve bu kapsamda dosyaya konu eylemlerin 5237 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçuna vücut verdiği,

müsnet suçla ilgili olarak suç tarihi olan 05.09.2009 tarihinden itibaren günümüze kadar kanunda belirlenmiş olan on iki yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin de dolmuş olması nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 66 ıncı maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilmiştir.

Sanık hakkında her ne kadar kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de, eylemin cebirle gerçekleştiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla atılı suçun unsurları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin kararında kabul ve takdir kılınmış beraat ve düşme hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talepleri reddedilmiş, aynı gerekçe ile Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana