Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/1331 K.2024/3430

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü cümlesi, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bingöl

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.10.2023 tarihli ve 2023/267 Esas, 2023/431 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve ikinci cümlesi delaletiyle aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi ve 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılması ve cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi ile hak yoksunluklarına dair verilen kararın sanık müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine,

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın isnat edilen cinsel suçu işlemediğine, mağdure beyanlarının çelişkili olup mağdure beyanını destekler yan ve somut delillerin bulunmadığına, eksik inceleme neticesinde ve keşif yapılmadan karar verildiğine, teşdit uygulanmak suretiyle alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesine ve takdiri indirim uygulanmamasının da hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. B.

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Bölge Adliye Mahkemesince dosya üzerinde herhangi bir inceleme ve hukuki değerlendirme yapılmadan yerel mahkemece verilen kararın onandığına, suçun vasfına ve kararın usule ve hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik katılan mağdure vekili ile sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin, 05.12.2023 tarihli ve 2023/1267 Esas, 2023/1264 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili ile sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, sayın üye ...'ın karşı oyu ve oy çokluğu ile TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bingöl

1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.04.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY Mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımları, katılan ...'in beyanları, tanık beyanları, savunma ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın kucağına oturttuğu mağdureyi inmek istemesine rağmen bırakmayıp kolundan tutarak tekrar kucağına oturtması ve üzerinde tam bir hakimiyet sağlayarak cinsel organı mağdurenin poposuna gelecek şekilde hoplatarak mağdurenin kıyafeti üzerinden cinsel organını okşaması,

tanık kardeşinin pencereden baktığında ve tanık Sevda'nın yanlarına geldiğinde kucağından indirerek onların yanlarından ayrıldığında tekrar eylemlerine devam etmesi şeklinde sübuta eren ve süreklilik gösteren eylemlerinin sarkıntılık düzeyini aştığı gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine hükmedilmemesi gerektiği kanaatiyle çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.