Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/3328 K.2024/6072

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkânın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunmayı kullanabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ, OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Keşan Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.11.2023 tarihli ve 2023/206 Esas, 2023/210 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/2,1. cümle ve 53. maddesi uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen hükmün sanık müdafii ve katılan mağdur vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin 30.01.2024 tarihli ve 2024/365 Esas, 2024/230 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafilerinin Temyiz İstemleri Mağdurenin aşamalarda çelişkili, başkaca delillerle doğrulanmayan anlatımlarına itibar edilmemesi gerektiğine, mağdurun iç çamaşırında sanığa ait olduğu söylenilen genotiple alakalı Adli Tıp Kurumundan rapor alınması,

eylem ile alakalı bilgi sahibi olan kişilerin tanık sıfatıyla dinlenilmeden hüküm kurulduğuna, olay mahallinde ve mağdurun iç beden muayene raporunda bir bulguya rastlanılmadığına, ağır şeker ve tansiyon hastası olan sanığın iktidarının bulunmadığına, eylemi gerçekleştirmesinin mümkün olmadığına, fiilin sabit olmadığına, sanığın cinsel saik ve kastla hareket etmediğine, suçun kanuni unsurlarının oluşmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, İlk Derece Mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak, mağdurun aşamalardaki beyanları, 10.06.2023 tarihli raporda mağdurda akut ya da kronik fiili livatanın, zorla anal ilişkinin herhangi bir fiziksel kanıtına rastlanılmadığının belirtilmesi,

savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın mağdura yönelik istismar eylemini organ sokmak suretiyle gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle cinsel organını mağdurun kalçasına sürtme şeklinde sübuta eren eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 103/1,1. cümle maddesi kapsamında düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden İlk Derece Mahkemesince suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi karşısında, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Yukarıda açıklanan bozma nedenine göre Tebliğnamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 30.01.2024 tarihli ve 2024/365 Esas, 2024/230 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2 maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Keşan Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi