Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/58 K.2024/2688

Katılan mağdure vekilinin temyiz istemi yönünden; katılan mağdure vekilinin yokluğunda verilip 19.11.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 15.12.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmıştır. Sanığın temyiz istemi yönünden.

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

- OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bentleri, beşinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Hatay

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/231 Esas, 2022/526 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesi, dördüncü fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 24 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bentleri, beşinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın sanık ve müdafii ile katılan mağdure vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine,

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 08.11.2023 tarihli ve 2023/1490 Esas, 2023/1473 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca kısmî ret, kısmî onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ NEDENLERİ

Sanığın Temyiz İstemi HTS kayıtları ve instagram görüşmelerinin araştırılması gerektiğine, tüm dosya kapsamına göre katılan mağdureye karşı atılı eylemleri gerçekleştirmediğine, katılan mağdure eve girdikten 10 dakika sonra polislerin geldiğine, katılan mağdurenin cinsel bölgelerinde DNA örneğinin çıkmadığına, usul ve kanuna aykırı kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde Katılan mağdure vekilinin yokluğunda verilip 19.11.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 15.12.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir. B.

Sanığın Temyiz İsteminin İncelenmesinde Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve sanığın temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümlere yönelik sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Sanığın Temyiz İsteminin İncelenmesinde Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi

12. Ceza Dairesinin 08.11.2023 tarihli ve 2023/1490 Esas, 2023/1473 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, Üyeler ... ve ...'ün karşı oylarıyla ve oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Hatay

1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2024 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy) (Karşı Oy) KARŞI OY Her ne kadar mağdure sanığın gerçekleştirdiği eylemi cinsel organını vajinasına sokma şeklinde iddia etmiş ise de; olaydan hemen sonra alınan vajinal sürüntü örneklerinde sanığa ait sperm veya genotiplere rastlanmadığı, hymenin dış komşuluğunda ve dış genital organlarda oluşan hipereminin sürtünme yoluyla da oluşabileceği, mevcut bulgular dışında vücuda organ sokma eyleminin tıbbi delillerine rastlanılmadığı,

dolayısıyla sanığın suçun nitelikli halini gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve inandırıcı başka bir delilin bulunmaması karşısında sanığın eyleminin mağdureye karşı basit cinsel istismar suçunu oluşturduğu anlaşıldığından, TCK'nın 103/1-1. cümle ve 103/4. maddeleri gereğince cezalandırılması gerektiği kanaatiyle çoğunluğun yerel mahkeme hükmünün onama yönündeki kararına iştirak etmiyoruz.