Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2007/13799 K.2007/21545

Dava

Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, izin, fazle mesai, ikramiye ile bayram ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalılar avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 03.07.2007 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan 1-..... ile Karşı taraf adlarına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçi alt işveren işçisi olarak çalışmış ve açmış olduğu bu davada, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücreti isteklerinde bulunmuştur. Mahkemece isteklerin kabulüne karar verilmiş ve asıl işveren ile alt işveren müştereken müteselsilen sorumlu tutulmuştur.

Kararı her iki davalı temyiz etmiştir.

Davacının iş sözleşmesinin feshi üzerine imzalanan ibranamede fazla çalışma, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği, yine yıllık izinlerin kullandırıldığı açıklanmıştır. Davacı işçi ibranamedeki iradesinin fesada uğratıldığını kanıtlayabilmiş değildir. Davalı işveren de cevap dilekçesinde ibranameye dayanmış ve davacı işçinin anılan çalışmaları yapmadığı yönünde bir savunma içine girmemiştir. Davalı işverenin anılan savunması ile ibraname içeriği arasında bir çelişki de bulunmamaktadır. Öte yandan davacı işçi ibranamede yıllık izinlerini kullandığını beyan ettiğine göre, ibranamede belirtilen çalışma dönemiyle sınırlı olarak söz konusu ifade aynı zamanda izin belgesi niteliğindedir.

İbranamede davacının çalıştığı süre 3.6.2004- 31.5.2006 olarak açıklanmıştır. Oysa davacı işçi bu tarihten önce gerçek şahıs olan alt işveren işçisi olarak çalışmış ve alt işveren tarafından kurulan şirketin aynı işi almasıyla bu defa davalı şirket işçisi olarak çalışmasına

devam etmiştir. Bu itibarla davacının 27.6.2000 tarihinde işe girdiği kabul edilmelidir.

İbraname ise 3.6.2004- 31.5.2006 tarihleri arasındaki süreyi kapsamakla, belirtilen tarihler arasında kalan süreyle sınırlı bir etkiye sahiptir. Başka bir anlatımla 3.6.2004- 31.5.2006 tarihleri arasında kalan dönem dışında işverenin ibra edildiğinden söz edilemez. Bu durumda davacının 27.6.2000-3.6.2004 tarihleri arasında kalan süre için davaya konu izin ücreti, fazla çalışma ile hafta tatili ücretleriyle, bayram ve genel tatil ücretleri hesaplanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

3- Davacı işçi haftada 7 gün ve günde 12 saat çalıştığını ileri sürmüş, davacı tanıkları da bu yönde anlatımda bulunmuşlardır. Davalı tanıkları ise davacının 24 saat çalışıp 24 saat dinlendiği beyan etmişlerdir. Mahkemece her iki taraf tanıklarının anlatımları arasındaki çelişki giderilmeksizin davalı tanıklarının beyanlarına göre hazırlanan hesap raporu hükme esas alınmıştır.

Davacının ayda 114 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmıştır ki, bu hesap tarzı davacının talebini aşmaktadır. Yine 24 saat çalışılıp 24 saat dinlenilen bir işyerinde hafta tatili ücretine hak kazanılamayacağı gözetilmeden anılan istek hüküm altına alınmıştır. Somut olayda davacının çalışma şekli konusunda tam bir sonuca varılamamaktadır. Gerekirse tanıklar yeniden dinlenmeli ve çelişkinin giderilmesine çalışılmalıdır.

Taleple bağlılık ilkesi de gözetilerek bir hesap yapılmalıdır. Kararın bu yönden de bozulması gerekiştir.