Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2010/11949 K.2012/18314

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde çalışırken, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi, izinlerinin ve genel tatillerinin kullandırılmaması, ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş akdinin kendisi tarafından haklı olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla çalışma ücreti ve yıllık izin ücreti genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, iş akdini fesheden davacının işe gelmediğini, iş akdini feshettiğini, fesihte haklı olmadığını, davacının ücret alacağı bulunmadığını, fazla mesai yapıp yapmadığının bordrolarda belli olduğunu, imza karşılığı muhtelif aylarda fazla mesai ücretlerinin tahsil ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş akdini haklı olarak feshettiği gerekçesi ile 1.297,86 TL. kıdem tazminatının fesih tarihinden itibaren, 250 TL. fazla mesai alacağının dava tarihinden, 3.696,35 TL' lik kısmının ıslah tarihinden itibaren, 250 TL ücret alacağının dava tarihinden, 134,96 TL 'lik kısmının ıslah tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.20 10... /17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.20 08... /25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.20 10... /17722 E, 2010/3192 K.).

Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır.

Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır.

Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43... üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi.

Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, fazla çalışma ücretinin varlığı tanık beyanları ile tespit edilmiştir. Bu durumda, yukarıda belirtilen esaslar doğrultusunda bilirkişi raporunda belirlenen fazla çalışma ücretinin hakkaniyet indirimi yapılamadan hüküm altına alınması hatalıdır.

3)Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının dava dilekçesinde ücret alacağı olarak istediği alacak genel tatil ücreti olarak değerlendirilerek 149,87 YTL ve yıllık izin ücreti de 384,96 YTL olarak belirlenmiştir.

Dairemizce, iş sözleşmesinin feshinde ödenmesi gereken izin ücreti, geniş anlamda ücret içinde değerlendirilmemiş ve 4857 sayılı Kanunun 34 üncü maddesinde sözü edilen bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilemeyeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9.HD. 24.10.20 08... /30158 E, 2008/28418 K.). O halde, izin ücreti için uygulanması gereken faiz, yasal faiz olmalıdır.

Mahkemece yıllık izin ücreti olarak belirlenen miktar ücret alacağı adı altında hüküm altına alınmıştır. Hüküm altına alınan alacağın yıllık izin ücreti olduğu anlaşılmakla söz konusu alacak için yasal faiz yerine en yüksek banka mevduat faizi uygulanmasına karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç: