KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2010/34174 E., 2012/42004 K.·Mahkemesi :iş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Aralık 2012
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
255 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının iş akdinin devamsızlık nedeni ile haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
Davacının 30.10.2008 ve 31.10.2008 tarihlerinde işe devam etmediği tartışmasızdır.
Dosyada sorun davacının Bulgaristan‘dan düzenlenen, gayriresmi eşi olduğunu bildirdiği kişiye ait raporun 31.10.2008 tarihli devamsızlığı haklı nedene dayandırıp dayandırmadığıdır.
Öncelikle Türkiye Cumhuriyeti Devletinde gayriresmi eş diye bir hukuki tanımlama yoktur. Evlilik belli resmi şekle bağlı bir hukuki kurum olup gayriresmi eş diye tanımlanan birlikte yaşanan kişinin rahatsızlanması ve onun başında bulunma hukuken meşru bir mazeret değildir.
Bu nedenle birlikte yaşandığı iddia edilen kişinin raporu davacının devamsızlığını hukuken ortadan kaldıramaz. Davacının 30.10.2008 ve 31.10.2008 tarihlerinde ardıardına iki gün devamsızlık yaptığı anlaşıldığından, davalı işverenin feshi haklı nedene dayanmakta olup, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2010/34174, K. 2012/42004, 10 Aralık 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama