Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2011/26035 K.2013/23163

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 01.09.1998 tarihinde davalı şirket yetkilisi ...'nün çağırması ile göreve başladığını, davalı şirketlerin çaycısı ve şirketlerin elektrik, su, doğalgaz, vergi dairesi ile ilgili olarak iş ve işlemlerini, getir götür işlerini ve bilgisayarların bakımı dahil her türlü işte görev aldığını, ... tarafından işten çıkarıldığını, 6 aylık maaşının ödenmediğini, yasal yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ve izin ücretlerinin de ödenmediğini belirterek; kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, fazla çalışma ve yıllık izin ücretlerinin tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar davanın reddini talep etmişlerdir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalıların iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin davalı şirketler açısından yaptığı tüm temyiz itirazları ile davalı ...'ye yönelik aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının alacaklarından davalı ...’nün sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı kendisini işe davalı ...’nün aldığını, ...’nün odacısı, şirketlerin çaycısı, şirketlerin getir götür işlerini bilgisayarların bakımı dahil her türlü işte görev aldığını belirterek işçilik alacaklarını şahıs olarak ...’den de talep etmiştir.

Ancak davalı ...’nün davacının çalıştığı şirketlerin müdürü olduğu, davacının şirket müdürünün odacısı olmasının bizzat o kişinin şahsına bir hizmet gördüğü anlamına gelmeyeceği, buna göre davalı ...’nün şahıs olarak davacının işvereni olmadığı, işçilik alacaklarından işveren olan davalı şirketlerin sorumlu olduğu, bu nedenle davalı ... hakkındaki davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden davalı ...’nün de davalı şirketlerle birlikte alacaklardan müteselsil sorumlu olduğuna karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç: