KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2011/35268 E., 2012/6763 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Mart 2012
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil çalışmaları karşılığı ücret, asgari geçim indirimi ve hafta tatili alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma·2 bölüm
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1-. Davacı vekilinin temyizi;
5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5.maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak harç yatırılmamış ise, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HUMK.’432. madde yollaması ile aynı yasanın 426/D maddesi gereğince işlem yapılması ve 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Verilen kesin süre içinde temyiz harç ve gideri yatırılmayan (HUMK. 432-426/D) kararlar kesinleşmiş olur.
Mahkemece davalı vekiline bakiye temyiz harcı ve temyiz giderini yatırması için 01.06.2011 tarihinde muhtıra tebliğ ettiği, 7 günlük kesin süre içinde yatırılmadığı takdirde temyiz isteminden vazgeçileceğinin belirtildiği, bu tebliğe rağmen 7 günlük süre içinde temyiz harcı ve giderinin yatırılmadığı, davalının avukatının ihmalinin sonuca etkisi bulunmadığı, bu olgunun vekalet ilişkisi içinde çözümlenmesi gerektiği, bu nedenle temyiz isteminin reddine dair kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile ek kararın ONANMASINA,
2. Davacı vekilinin temyizine gelince;
NK
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2011/35268, K. 2012/6763, 5 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama