Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2011/35952 K.2013/26721

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesi ile müvekkilinin 01/10/2003-28/05/2009 tarihleri arasında en son 650,00TL net ücret ile davalı işyerinde çalıştığını, iş akdinin 4857 sayılı yasanın 17.maddesi gereği işçilik ve tazminat alacakları kısmen ödenmek suretiyle sona erdirildiğini, yol ve yemek yardımı yapıldığını, hafta içi 08.30-19.00 saatleri arasında çalışma yaptığını, haftada iki gün çalışma süresinin 22.00'ye kadar uzadığını, cumartesi günleri 08.30-13.00 saatleri arasında, tüm milli bayram günlerinde çalıştığını, yıllık ücretli izin haklarını kullanamadığını iddia ederek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işyerinin daha öncesinde şahıs şirketi olduğu, daha sonra şirketleştiği, davacının her iki işverenlik yanında 01/10/2003-28/05/2009 tarihleri arasında en son 907,19 TL brüt ücret ile çalıştığı, davalı tarafın davacının haklarının ödendiğini beyan etmesi karşısında iş akdinin işveren tarafından tazminat hak edecek şekilde sona erdirildiği, haftalık 45 saati aşan 10,5 saat fazla mesai yapması, milli bayramlarda çalışması nedeni ile fazla mesai ve milli bayram alacağı olduğu,

kullandırıldığı veya karşılığının ödendiği ispat edilmediğinden 14 gün yıllık izin alacağı olduğu kanaatine varılmış, mazeretli ve raporlu olunan günler nedeni ile çalışılamayan günlerinde olabileceği dikkate alınarak takdiren % 30 oranında indirim yapılmak suretiyle 6.839,61 TL fazla mesai alacağı ile 306,65 TL milli bayram alacağı olduğu kabul edilmiş, davalı tarafından yapılan ödemeler düşülerek 14/03/2011 tarihli bilirkişi raporunun 1.şıkkında belirlenen alacak miktarlarına göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Yerel mahkemece verilen kararın gerekçe kısmında, "14/03/2011 tarihli bilirkişi raporunun 1. şıkkında belirlenen alacak miktarlarının göre hüküm kurulduğu" denildiği halde hüküm kısmında kıdem tazminatı istemi yönünden farklı bir miktara karar verildiği görülmüştür. H.U.M.K.'un 382-388 ve 389. maddeleri gereğince kararın gerekçesi ile hüküm sonucunun birbirine uygun olması zorunludur. Kararın farklı ve çelişkili olması mahkemelere olan güven ilkesini zedeler. Bu durumda, 10/04/1992 gün ve 1991/7 Esas ve 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nda benimsendiği gibi, mahkemece, gerekçe ile hüküm sonucu arasında çelişki yaratılması bozmayı gerektirmiştir.