Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2011/49940 K.2013/34361

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 31.01.2005 tarihinde ... 'nın muayenehanesinde çalışmaya başladığını, anılan doktorun 18.1.2008 tarihinde tüm alet ve edevatları ile birlikte davalı şirkete ait hastanede çalışmaya başladığını, 20.01.2010 tarihinde davacının hizmetli kadrosuna geçirilmek istendiğini, davacının da iş teklifini kabul etmemesi nedeni ile iş akdinin haksız yere feshedildiğini fazla çalışma yapmasına rağmen karşılığı olan ücretlerin ödenmediğini iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının gösterilen işi yapmadığını, iş akdinin işveren tarafından haklı olarak feshedildiğini, davacının hiçbir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve çalıştığı sırada davacıya verilen ara dinlenme süresi konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin insani [ile öldürül]ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda; davacının dava dilekçesinde 08.30-18.30 saatleri arasında çalıştığını iddia etmesi karşısında bu beyan doğrultusunda fazla mesai alacağının olup olmadığının değerlendirilmesi gerekirken; hükme esas alınan bilirkişi raporunda HUMK 74. maddesinde (HMK 26. maddesi) belirtilen taleple bağlılık ilkesine aykırı olarak davacının günlük çalışmasının 08.00-18.30 arası olduğu kabul edilerek yapılan fazla çalışma alacağı hesabı hatalıdır.

Ayrıca iddia doğrultusunda davacının günlük 10 saat çalıştığı bellidir. Bu çalışmadan 1 saat ara dinlenmesi düşülerek fazla mesai hesabı gerekirken yarım saat ara dinlenmesi düşülerek fazla mesai alacağının belirlenmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: