Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2011/51808 K.2014/2634

Yerel mahkeme, asıl davayı kısmen hüküm altına almış, karşı davayı kabul etmiştir Hüküm süresi içinde davalı ve karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı ve karşı davalı işçi vekili, müvekkilinin çalışma koşullarının sağlıksız olmasından dolayı sağlığının ve hayatının tehdit altında olması sebebiyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının ve Karşı Davanın Özeti:

Davalı ve karşı davacı işveren vekili ise, davacı işçinin haklı neden olmaksızın ve ihbar süresine uymaksızın iş akdini feshettiğini ileri sürerek asıl davanın reddini istemiş ve ayrıca karşı taraftan ihbar tazminatı isteminde bulunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı isteminin reddine, konusuz kaldığından yıllık izin ücreti hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, fazla çalışma ve genel tatil ücreti istemleri ise %30 takdiri indirim ile hüküm altına alınmıştır. Karşı davanın ise kabulüne karar verilerek davalı ve karşı davacı işveren lehine ihbar tazminatına hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ve karşı davacı HSBC Bank AŞ.vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ve karşı davacı HSBC Bank AŞ. nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, iş sözleşmesinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olup-olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Somut olayda, hizmet sözleşmesinin fazla çalışma ile ilgili (9.) maddesinin birinci fıkrasından, fazla çalışmanın, aylık ücretin içinde olduğu anlaşılmaktadır. Anılan sözleşme hükmünün ikinci fıkrasındaki, fazla mesai yapma zorunluluğunun doğduğu durumlarda Genel Müdürlüğün onay ve takdiri ile fazla mesai ücretinin ödenmesi halinin ayrık olduğu hususu ilk fıkra hükümünü ortadan kaldırıcı niteliği haiz değildir. Bu sebeple, fazla çalışma hesaplanırken yıllık 270 saatin fazla çalışma hesabından düşülmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: