Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2011/52703 K.2014/3124

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi O.Sarraf tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı iş yerinde 21.12.2004-11.11.2008 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin işvereni tarafından muhasebe servisinde küçülmeye gidildiği bahanesiyle feshedildiğini, en son muhasebe sorumlusu olarak aylık net 1.350.00 TL ücret aldığını, yemek, servis ve 100.00 TL civarında erzak sosyal haklarından faydalandığını, Kasım 2008 ayı 11 günlük ücretinin ödenmediğini, iş yerinde haftanın 6 günü 08.00- 20.00 saatleri arası çalışmasına rağmen fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, dini bayramlar hariç tüm ulusal bayram ve yılbaşı tatil günlerinde çalışmasına rağmen çalışma karşılığının ödenmediğini ileri sürerek;

kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, yıllık izin, fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; davacının, müvekkili şirkette 21.12.2004-11.11.2008 tarihleri arasında muhasebe elemanı olarak çalıştığını, cari hesapları yönetim kuruluna farklı sunduğu ortaya çıkınca "çocuğum hasta" diyerek istifa ettiğini, Kasım 2008 yılı 11 günlük ücretinin 22.12.2008 tarihinde Garanti Bankasındaki hesabına yatırıldığını, tüm yıllık izinlerini kullandığını, fazla mesai ücretlerinin imza karşılığında hesap pusulaları ile ödendiğini ve herhangi bir alacağı olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63 üncü maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 ncı maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

Somut olayda; davacı, dava dilekçesinde haftada 6 gün çalıştığını açıklayarak hafta tatili ücreti talep etmiş olup, buna göre haftada 1 gün çalışmadığı gözetilmeden tanık beyanları göre hafta tatili ücretinin hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Yerel mahkemece; hüküm fıkrasının 4. bendinde fazla mesai alacağının hüküm altına alındığı, 6. bendinde ise genel tatil alacağının hüküm altına alınması gerekirken fazla mesai ücreti alacağı yazılarak hüküm kurulması fazla mesai alacağının mükerrer tahsile yol açacak şekilde bir kez daha hüküm altına alındığı anlaşılmakla karışıklığa ve tereddüde yol açılması bozmayı gerektirmiştir.