KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2011/53453 E., 2014/3636 K.·Mahkemesi : Antalya 1. İş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Şubat 2014
- Tarihi
- 04/10/2011
- Numarası
- 2010/568-2011/417
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, emeklilik sonrası kıdem tazminatı ödemesinin eksik yapıldığını ileri sürerek bakiye kıdem tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davanın reddini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın kabulüne karar vermiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalılar temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davalı asıl işverenin işyerinde değişen alt işverenlikler nezdinde çalıştığı anlaşılan davacının hizmet süresinde tereddütler mevcuttur.
Dosyadaki Akdeniz Üniversitesi vekilinin dilekçelerinde bilirkişi raporunda esas alınan hizmet süresinde çalıştığı anlaşılan bir kısım işyerlerinin asıl işverenden (davalı Üniversite) ihale alan şirketler olmadığı iddia edilmektedir.
Mahkemece bu husus araştırılmadığı gibi hükme esas alınan bilirkişi raporu da denetime elverişli değildir.
Ayrıca, davalı Üniversite ile davalı alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığına ilişkin mahkeme gerekçesi de isabetsizdir.
Zira, davalı Üniversite’nin aslî işi olmayan yardımcı iş niteliğindeki temizlik işini alt işverene vermesi asıl alt işveren ilişkisini ortaya koymakta olup, bu ilişkinin muvazaa olarak nitelendirilmesi yerinde değildir.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2011/53453, K. 2014/3636, 6 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama