Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/12783 K.2014/17279

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalının Osmangazi Mahallesi'ndeki işyerinde 1996-2010 yılları arasında çalıştığını, 15.08.2012 tarihinde emekli olduğu için işten ayrıldığını, çalıştığı süre içerisinde Belediye İş Sendikası üyesi olduğunu, bu süre içinde oturduğu konuta ancak halk otobüsü ile ulaşmasının mümkün olduğunu, buralara davalı işverence dağıtılan serbest pasonun (ESKART) geçerli olduğu araçlar ile ulaşmasının mümkün olmadığını, yürürlükte bulunan TİS’e göre işverenin kendisine ücretsiz ulaşım olanağı sağlaması gerektiğini, ama bunun sağlanmadığını,

ulaşımını kendisinin para karşılığı halk otobüsü kullanarak gerçekleştirdiğini iddia ederek kendisinin ödemek zorunda kaldığı her gün için dört adet bilet bedelinin 2002-2010 yılları arasında hesaplanıp faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, davacıya yasa gereği ve cüzi bir ücret karşılığı ESKART verildiğini, işverenliğin bu kartı vererek sorumluluğunu yerine getirdiğini, önceleri halk otobüslerinde de kullanılan ESKART'ın 2005 yılı Mayıs ayından itibaren idari yargı kararıyla kullanılamaz hale gelmesine rağmen bu eksikliğin yeni (ve ESKART'ın geçerli olduğu) belediye otobüsleri ile kapatıldığını, ESKART’ın tramvaylarda da kullanıldığını, işverenliğin üzerine düşen görevi yerine getirdiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında davacıya sağlanan ulaşım yardımı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçi; kendisine ulaşım yardımı yapılması amacıyla toplu taşıma araçlarında geçerli olan ve ücretsiz biniş hakkı veren kart verildiğini fakat bu kartın oturduğu evin konumu açısından her hangi bir işe yaramadığını, işyeri ile evi arasında bu kartı kullanamadığını, bu yüzden de ulaşım için serbest biniş kartının geçerli olmadığı ulaşım vasıtalarının kullanmak zorunda kaldığını, ödemek zorunda kaldığı ulaşım bedelleri ile faizlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ise ulaşım yardımının sağlanması amacı ile davacıya toplu taşıma araçlarında kullanabileceği ve ücretsiz biniş hakkı tanıyan kart tahsis edildiğini, kaldı ki şehrin birçok yerine toplu taşıma araçları ile ulaşımın sağlandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Taraflar arasında geçerli TİS’e göre davacı işçiye ulaşım yardımının sağlanacağı her iki tarafın da kabulündedir. Yine davacıya serbest geçiş hakkı tanıyan ulaşım kartı verildiği hususunda da taraflar arasında uyuşmazlık yoktur.

Uyuşmazlık; davacının ikametgâhı ile işyeri arasındaki ulaşımı serbest kartını kullanabilip kullanamadığı, ulaşıma ilişkin ücreti kendisinin karşılamak zorunda kalıp kalmadığı konularında toplanmaktadır.

Davacı ulaşımını halk otobüsü ile sağladığını, her gün için dört adet bilet kullandığını iddia etmektedir. Mahkemece davacının çalışma süresi boyunca ikametgâh adresleri ve davalı işyeri adresi açık olarak ortaya konmalı, davacının belirlenen adreslerinden işyerine geliş gidişte kullandığı güzergâh, bu güzergâhta hangi ulaşım araçlarının kullanılabildiği, davacının ikametgâhından hangi ulaşım vasıtalarını kullanarak gelip gidebileceği tespit edilmeli, oluşacak sonuca göre davacının hak ve alacak talebi değerlendirilmelidir. Mahkemece eksik araştırma ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: