Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/13618 K.2014/17718

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi olarak çalışırken haksız şekilde işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ve genel tatil ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. Sağlık Bakanlığı vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı T.C. Sağlık Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C. Sağlık Bakanlığı’nın aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak 18.09.2007-28.02.2011 arasında, fesih tarihi itibarıyla günlük çıplak brüt 26,55 TL, 5 TL yol parası ve 3,98 TL yemek parası ilavesi ile giydirilmiş brüt 34,81 TL/gün ücret üzerinden çalışmıştır.

Mahkemece, davacının yıllık izin ücreti alacağı, kullandırılmayan 42 günlük izin karşılığı 42 x 34,81 = 1.462,02 TL brüt olarak hesaplanıp hüküm altına alınmıştır.

Yıllık izin ücreti, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 32. maddesindeki geniş anlamda ve dönemsel ücret niteliğinde olmayan, bağımsız, fesihle birlikte alacağa dönüşüp muaccel olan ve İş Kanunu’nun 59. maddesinde açık hüküm bulunmadığından çıplak brüt ücret üzerinden hesaplanması gereken, temerrüt tarihinden itibaren yasal faize tâbi bir alacaktır. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden önce yapılan fesihlerde yıllık izin ücreti zamanaşımı süresi fesihten itibaren 5 yıl iken (818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 126. maddesi), feshin 01.07.2012 tarihinden sonra yapılması durumunda 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 146, 147/1. maddeleri uyarınca zamanaşımı süresi 10 yıldır.

Mahkemece, davacının yıllık izin ücreti alacağının giydirilmiş brüt ücret üzerinden hesaplanıp hüküm altına alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: