Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/15875 K.2014/18543

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının iş akdinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak sona erdirildiğini, fazla mesai yapmasına, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatillerde çalışmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacıya birçok kere ihtar veriliğini, hiçbirini dikkate almadığını, iş akdinin feshinin haklı nedene dayandığını, alacak taleplerinin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise, işverene haklı fesih imkânı vermez (Yargıtay 9. HD. 1.12.2009 gün, 2008/11819 E, 2009/32509 K).

Somut olayda davacı iş akdinin feshinin haklı nedene dayanılmadan işverence feshedildiğini iddia etmiş, davalı işveren ise davacının iş akdinin işyerine ait bir havlunun işçi tarafından izinsiz bir şekilde işyeri dışına çıkarılacakken bu durumun tespiti üzerine haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur. Davalı tarafından feshe konu olay ile ilgili olarak sunulan güvenlik vardiya amiri Y.. I.. ve gece müdürü S.. A.. imzalı tutanak incelendiğinde servis şefi olan davacının 01.08.2010 tarihinde personel giriş çıkış aramalarında işyerine ait yüz havlusunun çantasının içinde görüldüğü, havlunun alınarak işyerinin ilgili birimine teslim edildiğinin yazılı olduğu, belgenin ayrıca bir tanzim tarihi olmadığı görülmüştür.

Davalı tarafından dinletilen tutanak tanığı S.. A.. tutanak içeriğini doğrulamamış, feshe konu olayla ilgili vardiya amiri tarafından kendisine söylenenleri beyan etmiş, vardiya amirinin tutanak tutmasından bahsetmiştir. Bu yönüyle tutanak tanığı tutanağı doğrulayan beyanlarda bulunmamıştır.

Dosyada mevcut işveren tarafından tanzim edilip SGK’ya verilen işten ayrılış bildirgesinde işten ayrılış kodu “25” olarak bildirilmiş olup bu kod numarası “işçi tarafından işverenin ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranışı nedeni ile fesih” nedeni ile yapılacak bildirimler için kullanılan bildirim kodudur. Bu açıdan da davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğine yönelik davalı tarafın savunması ile işten ayrılış bildirgesi çelişki arz etmektedir.

Tüm bu belgeler ve tanık beyanları dikkate alındığında davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğinin işveren tarafından ispatlanamadığının kabulü ile davacının kıdem ve ihbar tazminatlarının kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç: