Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/15955 K.2012/19154

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 20/02/1999 tarihinden itibaren davalı işverenin işyerinde çalışmakta iken 11/06/2007 tarihinde iş akdinin haksız olarak sonlandırıldığını, çalıştığı süre içinde haftanın 7 günü tatil kullanmadan sabah 08.00 den akşam 22.00 ye kadar aralıksız çalıştığını, gece haber çıktığında dahi evinden kalkıp gittiğini, haber amaçlı şehir dışına ve yurt dışına dahi çıktığını, davalının hiçbir zaman bu çalışmaların karşılığını ödemediğini, resmi ve dini bayramlarda çalışmasına rağmen bu çalışmaların karşılığının da ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma, hafta tatili, ücret alacağı ile bu alacakların günlük %5 fazlasıyla birlikte tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, iş sözleşmesinin 2. ve 3. maddelerinde, işçinin işverenin lüzum görmesi halinde fazla mesai yapmayı ve genel tatil günlerinde milli ve dini bayram günlerinde de çalışmayı kabul ve taahhüt ettiği ve anılan bu çalışmalar karşılığı ücretlerin belirlenen aylık ücretine dahil olduğunun hüküm altına alındığını, bu nedenle söz konusu bu çalışmaları yaptığından ve görevi olmayan alanlarda çalıştırıldığından bahisle ücret talebinin kabul edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, yapılan fazla çalışmanın ücrete dahil olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacının imzaladığı 01.03.1999 tarihli iş sözleşmesinin 3. Maddesinde ücrete çalışma günleri, genel tatil günleri, milli ve dini bayram günlerinde yapılan fazla çalışmaların da dahil olduğu belirtilmiştir. Kararlaştırılan ücret de o tarihte yürürlükte olan asgari ücretin yaklaşık iki katıdır.

Buna göre bu sözleşme döneminde ücretin fazla çalışmayı da kapsadığı anlaşılmış olup yılda 270 saatin üzeri fazla çalışmaların hesaplanması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

Ayrıca 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunun Ek 1 inci maddesinde, günlük iş süresi gece ve gündüz devrelerinde sekiz saat olarak açıklanmıştır. Günlük sekiz saati aşan çalışmalarla, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerle yapılan çalışmaların “fazla saatlerde çalışma” olduğu aynı maddenin ikinci fıkrasında açıklanmıştır.

Hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda davacının 09:00-19:00 arası çalıştığı, günlük 1.5 saat haftalık 9 saat fazla mesai yaptığı tespit edilmiştir.

09:00-19:00 çalışma saatlerine göre bir saat ara dinlenme indirildiğinde yukarıda bahsedilen 5393 Sayılı Yasa Ek m.1 gereği günlük 1 saat fazla çalışma olması gerekirken, günlük 1,5 saat fazla çalışmaya göre hesap edilen fazla çalışma alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

3- Davacı dava dilekçesinde ödenmeyen ücretlerine yönelik günlük %5 fazlalık için miktar belirtip harçlandırmadığı, bilirkişice belirlenen %5 fazlalıklar için ıslah dilekçesiyle harç yatırıp talepte bulunduğu, ıslaha karşı süresinde zamanaşımı savunmasında bulunulduğu, buna göre davacının ıslahtan geriye doğru 5 yıllık dönem dışında kalan %5 fazlalıktan doğan alacakların zamanaşımına uğradığı gözetilmeden karar verilmesi hatalıdır.

Ayrıca hafta tatili alacakların da dava ve ıslah tarihine göre kısmen zamanaşımına uğradığı açık olup bu husus değerlendirilmeden sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: