Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/16201 K.2014/19214

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalılardan G.Temizlik Hizmetleri Elk. Elektronik Tic Ltd Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece temyize konu kararın gerekçesinde, “… asıl-alt işveren ilişkisi nedeniyle davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar vermek gerekmiş, ancak sehven kısa kararda yazılmamış ise de; davalılardan herhangi biri hakkında husumet nedeniyle red kararı verilmediğinden … gerekçeli kararda bu şekilde belirtilmesine karar vermek gerekmiş” yönünde açıklama yapılmış ise de; duruşmada tefhim edilen ve hükmün esasını teşkil eden hüküm sonucunun maddi hata yapıldığı gerekçesiyle yazılı şekilde düzeltilmesi mümkün değildir.

Ayrıca, kısa kararda davalıların adının da hatalı olarak belirtildiği görülmüştür.

Kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre aykırıdır.

Nitekim, 6100 sayılı HMK’nın 298/2. maddesinde kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olamayacağı yukarıda belirtilen YİBK’na uygun bir biçimde yeniden düzenlenmiş olup, burada da gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı hüküm altına alınmıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere duruşmada tefhim edilen hüküm sonucu ile gerekçeli kararın hüküm sonucunun çelişkili olduğu açıkça ortadadır.

Bu itibarla; 6100 sayılı HMK’nın 298/2. maddesine ve 10.04.1992 gün ve1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme aykırı olduğu anlaşılan hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

F) Sonuç: