KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2012/27470 E., 2014/27927 K.·Mahkemesi : İstanbul Anadolu 3. İş Mahkemesi (Kadıköy 1. İş)
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Eylül 2014
- Tarihi
- 19/06/2012
- Numarası
- 2010/377-2012/616
- Dava
- Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptaline, takibin devamına ve %40 dan az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı işveren, iş sözleşmesinin davacı tarafından istifa ile sonlandırıldığını ileri sürerek, ihbar tazminatı ile cezai şart alacaklarının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı işçi, cevap dilekçesi sunmamıştır.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Karar, davacı vekilince temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Taraflar arasındaki sözleşmenin belirsiz süreli olduğu tartışmasızdır. Ancak sözleşmenin 6.3 maddesindeki açıklamalar karşısında sözleşme asgari 3 yıl süreli olup işveren işçiyi 3 yıl çalıştırma, işçi de 3 yıl çalışma taahhüdünde bulunmuşlardır. Belirsiz süreli sözleşmeye konulan “asgari süre çalışma taahhüdü” karşılıklı yada sadece işçi lehine olmak kaydıyla geçerli olduğundan, belirlenen asgari süre boyunca çalışma/çalıştırılmaya bağlı cezai şart geçerli olup hesaplanan cezai şartın Borçlar Kanun’nun 161/son maddesi uyarınca indirime tabi tutularak hüküm altına alınması gerekirken yerinde olamayan gerekçeyle reddi hatalıdır.
F) Sonuç:
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2012/27470, K. 2014/27927, 24 Eylül 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama